no beginning no ending
by
fuyutsubaki
ซากุระต้นใหญ่นับสิบเรียงรายเต็มสวนข้างทางเดินระหว่างตึก
ดอกซากุระสีชมพูสวยผลิอวดชูเต็มแน่นทุกอณูพื้นผิวกิ่งก้านแข็งแรงนับสิบของลำต้นใหญ่จนดูเหมือนก้อนกระจุกสายไหมสีชมพู
หนึ่งในใต้นั้นร่างบอบบางชุดนร.ฤดูใบไม้ผลิกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆคนเดียว
ในสายตาคนผ่านไปมาคิดอย่างนั้นแต่ให้ความรู้สึกตะหงิดๆว่าหน้าหนังสือเพียงแต่ถูกเปิดผ่านๆ สีน้ำตาลของตากลมคู่สวยกลับไม่สะท้อนเงาหน้าหนังสือ
หากมองผ่านทอดไกลไปอย่างเหม่อลอย .
" อาคาระจัง " เสียงหวานใสดังขึ้นหลังต้นซากุระที่ร่างบางนั่งอยู่ ยิ้มกว้างรับเมื่อผู้ถูกทักหันมา ก่อนเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อใบหน้าสวยยิ้มเศร้าๆตอบ
" มีอะไรเหรอนานะจัง " อาคาระเจ้าของนัยน์ตาตุ๊กตาเอ่ยถามเพื่อนหญิงสมัยเด็กที่ค่อยๆนั่งลงข้างเขา
" คุณลุงโทร.มาจ๊ะ โทรศัพท์ที่ห้องธุรการประชาสัมพันธ์ประกาศตามตัวเธอตั้งนานแล้ว ฉันเลยคิดว่าเธอต้องอยู่ที่นี่แหงๆ " หญิงสาวกล่าวยิ้มๆ
มีเพียงดงซากุระนี้เท่านั้นที่เสียงจากลำโพงกระจายเสียงดังเพียงแว่วตามลมและก็มีเพียงที่นี่เท่านั้นทีเพื่อนชายของเธอจะหลบมานั่งคนเดียวเวลาไม่สบายใจ .
" เหรอ ป่านนี้พ่อก็รอแย่แล้วล่ะซิ ไปก่อนนะ " น้ำเสียงดูเร่งรีบแต่ท่าทางกลับอิดเอื้อนเอื่อยเฉื่อยราวกับไม่อยากลุกออกจากสถานที่นี้สักเท่าไหร่นัก
" จ๊ะ อาคาระจัง " นานะตอบรับก่อนเรียกอาคาระที่เก็บของลงกระเป๋าเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกจากดงซากุระสีสด ร่างบางหันกลับริมฝีปากสีแดงฉ่ำเผยอยิ้มรอฟัง
" เอ่อ ..เมื่อคืน..เธอไม่ได้กลับไปนอนที่หอใช่มั๊ยจ๊ะ โคซากะคุงเค้าตามหาตัวเธออยู่จ๊ะ ท่าทางอารมณ์เสียน่าดู "
หญิงสาวกล่าวหน้าเริ่มเสียเมื่อริมฝีปากสีกุหลาบเปลี่ยนเป็นเหยียดตรงสนิมก่อนเม้มเข้าหากันแน่นแล้วเดินจากไปเงียบๆ นานะมองตาม
หลังพิงต้นซากุระคิ้วขมวด เรื่องระหว่างสองคนนั่นเป็นมาอย่างไรเค้าไม่รู้..แต่ ตั้งแต่อาคาระคบกับ 'เค้า'
เส้นสายสัมพันธ์แปลกๆก็ก่อตัวขึ้นจนเริ่มเห็นได้ชัด ..นิ้วชี้แตะปากแล้วเคาะเบาๆ .ถ้าลางสังหรณ์เค้ายังแม่นยำอยู่เหมือนเดิมล่ะก้อ ไอ้สายสัมพันธ์ที่ว่า .
มันคงจะขาดลงในไม่ช้านี้แล้วล่ะ
- - - - - - - - - - - - - - - -
" ครับพ่อ ..ขอโทษครับที่มารับช้า .. "
" . "
" ..ได้ครับ "
" . "
" ครับ .."- - - - - - - - - - - - - - - -
เสียงเคาะประตูเบาๆพร้อมกับเลื่อนออกช้าๆแต่สะกดทุกความสนใจในห้องให้จ้องมายังจุดๆเดียวได้หมด โดยเฉพาะ ..นัยน์ตาบาดคมสีดำสนิทเย็นชา" ขอโทษที่มาสายครับอาจารย์มัตซึอิ "
" รับโทรศัพท์ของคุณพ่อใช่มั๊ย? ไม่เป็นไรเข้ามาสิ "
" ขอบคุณครับ "
ดวงหน้าหวานละมุนยิ้มรับแล้วเดิมก้มหน้ามายังโต๊ะของตัวเองประหนึ่งไม่อยากสบสายตาใครบางคนอุปทานไปหรือเปล่าที่เค้ารู้สึกอึดอัดราวกับตาคมปลาบคู่นั้นกำลังจ้องเค้ามาจริงๆ
ก้อนกระดาษก้อนเล็กๆหล่นแปะลงบนโต๊ะตรงหน้าเมื่ออาคาระลงนั่งเรียบร้อยแล้ว มือเรียวแกะก้อนกระดาษ ตากลมโตไหวระริก ลายมือคุ้นเคยปรากฏแก่สายตา
- ไปไหนมา -
- ไม่จำเป็น - โครม!!!!! เรียวขายาวสมส่วนยันโต๊ะตัวเองล้มระเนระนาดทันทีที่เห็นข้อความในกระดาษแผ่นเดิมที่ถูกยื่นส่งมาจากร่างเล็กบางข้างหน้าเขา เด็กผู้หญิงร้องวี๊ดว๊ายเสียงโต๊ะล้มดังสนั่นแสบแก้วหู ดูเหมือนทุกคนจะรู้ต้นเหตุเสียงแต่ทำได้แค่พึมพำพูดกันเบาๆเท่านั้น
" ขอโทษครับครู พอดีบิดขี้เกียจมากไปหน่อย อ้อ! ขอตัวไปห้องพยาบาลนะครับ "
โดยไม่รอฟังคำตอบร่างสูงใหญ่หุ่นนักกีฬาก็จ้ำพรวดออกจากห้องทันที
" อืม.. "
ครูมัตซึอิพยักหน้าส่อแววกังวลรับ ตาเรียวใต้แว่นจ้องหน้าหวานผินลงต่ำ แรงสะเทือนกระทบหลังเจ็บแปลบ แต่ในอกเจ็บยิ่งกว่า ...จะเอาอะไรกับเขาอีก
- - - - - - - - - - - - - - - -
อาคาระถอนหายใจยาวก่อนตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูห้องเข้าไปตั้งแต่กลับจากรร.เขาไม่เห็นชายหนุ่มอีกเลยทั้งห้องนั่งเล่นรวมและหอกินข้าวพอให้ร่างบางสบายใจกับการที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากันกลางสาธารณชนได้นิดหน่อย
แต่ก็เพียงชั่วเวลาขณะหนึ่งเท่านั้นนิ้วเรียวแข็งคาลูกบิดประตูเมื่อตาโตเหลือบไปเห็นป้ายหน้าห้องพลิกขึ้นแสดงการมีตัวตนของบุคคลภายในห้องเมื่อสักครู่
เสียงปิดประตูเบาแผ่วภายในห้องเงียบกริบ แสงไฟสลัวข้างนอกลอดผ่านผ้าม่านพอให้ปรับสายตามองเห็นได้ชัดขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดไฟข้างประตูภายในห้องสว่างจ้ากลับไม่พบ คิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่ทันระวังตัวร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังตั้งนานแล้ว
" โอ๊ย! " แขนเล็กถูกกระชากอย่างแรง อาคาระปลิวตามแรงกำลังของอีกฝ่ายลงไปนอนบนเตียง ตาโตเบิกกว้างร่างสูงโถมเข้าหารวดเร็ว
มือขวากำข้อมือของคนเบื้องล่างแน่น..น่ากลัวจะแหลกคามือ .
" เจ็บ โอย คิคุยะ ปล่อย . " อาคาระร้องขอน้ำตาปริ่ม ชายหนุ่มนามคิคุยะยอมปล่อยโดยดีแต่สองมือจับปกเสื้อนอนของอาคาระแน่นก่อนกระชากออกอย่างแรง
กระแทกเสียงใส่หน้า
" กล้านะที่เมื่อตอนบ่ายตอบฉันไปแบบนั้นน่ะ ทำไม? เรื่องของนายฉันจะรู้ไม่ได้เลยเรอะ บอกมา!! เมื่อวานไปนอนไหนมา!!! "
เงียบ .ความนิ่งเงียบเป็นคำตอบของคนร่างเล็ก ชายหนุ่มบดกรามแน่นตาคมจับจ้องรอยจ้ำเล็กๆสองสามรอยตรงคอและหน้าอกอดไม่ได้ที่จะบันดาลโทสะเกินระงับกับคนตรงหน้าเพี๊ยะ!!! หลังมือกระทบแก้มเนียนอย่างแรงจนแดงช้ำ เลือดสีสดไหลรินจากมุมปากช้าๆ เรื่อยๆ บาดแผลฉกรรจ์ในปากบังคับให้เลือดไม่ยอมหยุดไหล
" อะไรหา!! ชั้นถามว่านี่อะไร!!! แน่มาก แต่จำเอาไว้!!! ฉันมีสิทธิ์ทิ้งขว้างนาย แต่นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่คิดชอบคนอื่น แล้วนี่มันอะไรกัน! สำนึกตัวไว้บ้างสิว่าตัวเองเป็น'ของ' ใคร!!! " เสียงเข้มตวาดใส่หน้าสวยที่บัดนี้นิ่งเฉยราวตุ๊กตา ตาสีน้ำตาลคู่สวยเย็นชาไม่สะท้อนแววใดๆ แต่ในอกกลับปวดแปลบกับคำพูดเสียดแทง
เน้นย้ำว่าเขาเป็นได้แค่เพียงสิ่งของ ไม่มีชีวิต .ไม่มีวิญญาณ .ทุกคำราวกับหล่อหลอมเป็นเข็มเล็กๆนับพันเล่มที่ค่อยๆกดเข้าผิวเนื้อหัวใจบอบบาง
อุ้งมือแกร่งที่กำลังขย้ำลำคออยู่ราวกับจะบีบขยำให้ไปถึงหัวใจให้แหลกเหลวคามือตามๆกัน
" แพศยา!! นอนกับชั้นแล้วมันยังอิ่มไม่พอใช่มั๊ย!? ถึงได้ร่านไปให้ใครกกกอดมาล่ะ "
เข็มเล่มที่เก้าร้อยเก้าสิบแปด
" หึ! มันคงจะเปรมให้ถึงใจเลยล่ะสิ ตามเนื้อตัวถึงมีแต่รอยทุเรศๆอย่างนี้!! "
เข็มเล่มที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้า
" ถ้าอยากได้อย่างนั้นทำไม่ไม่บอกชั้นล่ะ! จะสนองให้!ได้เลย..ดูสิว่าลีลาใครมันจะเด็ดกว่ากัน! "
อกเอ๋ย ทำไม...ช้ำ...ถึงขนาดนี้
- - - - - - - - - - - - - - -
ลำแดดยามบ่ายทอดแทรกผ้าม่านกระทบแพรขนตางอนให้ช้อนขึ้นคล้ายกำลังเตือนให้เร่งรีบได้แล้ว ช่วงเวลาอันแสนสำคัญถูกบั่นทอนลงเรื่อยๆแล้วเปลือกตาบางกระพริบปริบๆ เขาอยากอาบน้ำเหลือเกินแต่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงขยับปลายนิ้ว ถอนหายใจเหนื่อยกลับเสียวแปลบทั่วร่าง
เจ็บร้าวระบมพิษบาดแผลชายหนุ่มทำไว้จมลึก ร่องรอยรักฝากฝังไว้ทั่วทุกพื้นผิวร่างที่คิดอย่างไรก็เป็นเพียงร่องรอยแห่งความเกลียดชังเท่านั้น .
กว่าอาคาระจะลุกจากเตียงได้เสียงนาฬิกาก็ตีบอกเวลาบ่ายสองพอดี แย่แล้ว อาคาระทนฝืนเดินเร็วๆไปยังห้องน้ำแรงกระเทือนส่งผลให้บาดแผลที่เริ่มสมานกันฉีกขึ้นมาอีก เลือดสดๆไหลไต่ลงตามเรียวขาเป็นทางยาว เจ็บแต่ต้องทนฝืน อาคาระอาบน้ำอย่างลวกๆรู้สึกถึงคราบน้ำรักแห้งติดเต็มร่าง
ปลายนิ้วลูบหวังล้างลบให้หมดสายตาเลยเจอแต่รอยช้ำจ้ำเต็มๆ ร่างบางทรุดลงนั่งพื้นห้องน้ำชันเข่าข้างหนึ่งมือตรงข้ามเท้าคางกัดนิ้วกั้นเสียงสะอื้น
มีเพียงหยาดน้ำตาที่กั้นไม่อยู่ไหลอาบแก้มปนสายน้ำฝักบัวชะร่างราวกับปลอบประโลมว่ามันก็เหมือนครั้งที่แล้วๆมา เม็ดน้ำเย็นเยียบกระทบร่างเจ็บแปลบ
อีกครั้งที่ในอกเจ็บยิ่งกว่า .- - - - - - - - - - - - - - - -
ร่างบางในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีขาวบางพอดีตัวกับกางเกงยีนนิ่มสีฟ้าอ่อนสมส่วนมาหยุดยืนนิ่งหน้าเตียงก่อนบรรจงปลดผ้าคลุมเตียงสีขาวหม่นที่มีแต่รอยเลือดแห้งเกรอะกรังออกแล้วค่อยพับอย่างช้าๆตาตุ๊กตานิ่งสนิทก่อนเก็บผ้าชิ้นนั้นใส่ถุงกระดาษแล้วเก้าออกจากห้องไป
อาคาระเดินเรื่อยมาถึงรร. ทักทายกับคนที่รู้จักยิ้มแย้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนถึงหน้าเตาเผาขยะรร.เรียวมือบรรจงเปิดฝาค่อยๆหย่อนถุงกระดาษใบนั้นลงเตาแล้วเดินต่อไปยังจุดหมายสุดท้ายที่ต้องทำ
- - - - - - - - - - - - - - - -
" จริงๆหรือ? " " ครับ..."" กระทันหันมากนะ.."
" ครับ.."
" แล้ว .เพื่อนๆล่ะ? "
" ขอโทษครับ ไม่อยากรบกวน ไม่จำเป็น "
- - - - - - - - - - - - - - - -
คิคุยะเร่งก้าวเท้ายาวๆไปตามระเบียงตึกอย่างเร็วเมื่อมีใครคนหนึ่งในห้องบอกว่าเห็นอาคาระที่ห้องพักอาจารย์ ทั้งๆที่เมื่อคืนโดนไปถึงขนาดนั้นเนี่ยนะ
ยังมีแรงลุกขึ้นมาเดินได้อีกเหรอ คิ้วขมวดมุ่น แล้วมาทำอะไรที่นั่นกันแน่นะ? .
ปัง!! " อาจารย์!! "
ชายหนุ่มเปิดประตูด้วยเท้าเนื่องจากมือไม่เร็วทันใจ ก้าวเพียงสองสามก้าวก็ถึงโต๊ะอาจารย์มัตซึอิที่อยู่ข้างในสุดได้แล้ว" นี่โคซากะคุงทีหลัง "
" ฟูจิอิอยู่ไหน!? "
เสียงเข้มตะโกนแทรก อาจารย์มัตซึอิทำหน้าหน่าย แต่เนื่องจากอาจารย์คนอื่นมีสอนหมดเลยไม่เข้มงวดมากนัก ยอมตอบคำถามโดยดี" ไปแล้ว
" แล้วมาทำอะไรฮะ? "
" .ไม่มีอะไรหรอก..เรื่องที่หยุดวันนี้แหล่ะ ."
" .ขอบคุณฮะ ไปล่ะ . "
ตาคมจ้องจริงจังชั่วอึดใจราวกับสงสัยในคำตอบนั้นก่อนออกจากห้องไป อาจารย์มัตซึอิถอนหายใจยาวนึกถึงคำพูดครั้งสุดท้ายที่เอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆจากริมฝีปากอิ่มสวย ( ไม่อยากครับ..โดยเฉพาะ .โคซากะ คิคุยะ )- - - - - - - - - - - - - - - -
ปึ่ก!!! เสียงฝ่าเท้ากระทบกับผนังตึกของอาคารเรียนดังพอประมาณได้ว่าคนถีบถีบด้วยความแรงแค่ไหน นร.บริเวณนั้นต่างหลีกทางตัวก่อเสียงให้อย่างพร้อมเพรียงเสียงพึมพำเบาๆไม่ทำมากไปกว่านี้ เนื่องจากรู้ "กิตติศัพท์" ของบุคคลอันตรายนี้ดี คิคุยะอารมณ์เสียอย่างร้ายแรงเมื่อนึกถึงหน้าขาวๆนั่นขึ้นมาอีกครั้ง
..เขาขืนใจอาคาระมาได้สองปีแล้ว บังคับให้ทำนู่นทำนี่ตามคำสั่งเขามาตลอดและก็ดูท่าว่าอาคาระจะอยู่ในโอวาทเขาอย่างดีด้วยเลยย่ามใจว่าไม่มีทางหือแน่ แล้วนั่นอะไร แค่ห่างหูห่างตาไม่กี่วันหมอนั่นถึงกับกล้าไปนอนค้างที่อื่นโดยที่เขาไม่รู้ แถมกลับมายังมาเจอไอ้รอยบ้าๆนั่นอีก เขาไม่รู้ว่าใครเป็นตัวการทำให้อาคาระคิดนอกใจเขา..หรือไอ้คนทำรอยนั่น?
ยิ่งคิดยิ่งหัวเสียหนัก ไม่รู้อยู่ดีเพราะเมื่อคืนรีดเท่าไหร่จำเลยปากแข็งก็ไม่ยอมคายคำตอบออกมาสักที ไม้นวมก็แล้ว..แข็งก็แล้ว ฮึ่ม!
อาคาระอย่าคิดว่าจะตีตัวออกห่างจากฉันได้นะ .
ความคิดสะดุดลงเมื่อเท้าพามาหน้าประตูรร. ตาคมปลาบมองหญิงสาวผมดำสนิทปะบ่าเดินกลับบ้านท่าทางอารมณ์ดี" โอโนคุจิ!! " ตะโกนเรียกดังจนคนถูกเรียกสะดุ้งพอรู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครขาเรียวเล็กก็ออกวิ่งทันทีแต่ไม่สามารถสู้ขายาวที่เร็วกว่า
" จะไปไหน? กินปูนร้อนท้องรึไง!? " คิคุยะถามเสียงกระชากกำข้อมืออีกฝ่ายยกขึ้น นานะร้อง
" โอ๊ย! เจ็บ ปล่อย ตาบ้า "
" ไม่! เธอต้องตอบคำถามของฉันก่อน "
" อะไร? " นานะถามใจเต้นทั้งที่รู้ว่ามีอยู่เรื่องเดียวที่ชายหนุ่มต้องการ
" ไขสือ..ก็รู้ เธอรู้ใช่มั๊ยเมื่อคืนวานอาคาระไปนอนกับใครมา " คิคุยะกระแทกเสียงดังขึ้น อารมณ์โกรธเพิ่มขึ้น ยิ่งนึกถึงคนที่ทำให้เจ็บขึ้น แค้นยิ่งขึ้น
" ถ้าไปฉันเห็นแต่จะ ค้างกับใครฉันไม่ทราบ! "
หญิงสาวกระชากเสียงตอบกลับเช่นกันเสียงเบากลางประโยคหลีกเลี่ยงคำพูดนั้นก่อนเน้นหนักท้ายประโยคด้วยความหมั่นไส้
" ใคร? "
" ไม่รู้ "
คิคุยะยอมปล่อยมือเพราะรู้ว่าดื้อดึงถามไปก็ไม่มีประโยชน์ หญิงสาวที่มีตำแหน่งถึงรองประธานนร.คนนี้ไม่เคยพูดโกหกร่างสูงเร่งผละไปแต่นานะขวางไว้" มีปัญหารึไง? " คิคุยะถามเสียงเรียบสะกดอารมณ์ แม้ตอนนี้เขาจะอารมณ์เสียแค่ไหนแต่ก็ไม่ต้องการระบายกับผู้หญิงคนนี้
" โคซากะ ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายกับอาคาระมันลึกซึ้งแค่ไหน แต่ถ้านายยังขืนทำว่าอาคาระยังเป็นเพียงสิ่งของเหมือนที่แล้วๆมาล่ะก้อ
สุดท้ายคนที่เสียใจก็คือนาย "
" แล้วไง? " ร่างสูงสะอึกแต่ตอบกลับไม่ยี่ระ นานะแทบคลั่ง
" จำเอาไว้!! อาคาระเป็นคนไม่ใช่สิ่งของ มีจิตนึกคิดเป็นของตัวเอง เมื่อใดก็ตามที่เค้าต้องการตัดขาดจากนายนั่นก็หมายถึงเค้าคิดเอง 'เป็นคนตัดสินใจเอง'
คิคุยะคำรามในลำคอ หน้าชาเมื่อหญิงสาวตรงหน้าพูดแทงใจดำ ตวาดลั่นระงับอารมณ์ไม่อยู่
" แล้วไง!!! ใช่! กับคนอื่นหมอนั่นเป็นคน แต่สำหรับชั้น! หมอนั่นเป็นแค่สิ่งของเท่านั้น แสดงความคิดเห็นไม่ได้! พูดไม่ได้! เถียงไม่ได้!! ไม่สำคัญหรอก
รอชั้นเบื่อแล้วก็ทิ้งเท่านั้นเอง!!! "
" นั่นสินะ ฉันมันก็แค่ 'สิ่งของ' ของนายเท่านั้น "
เสียงเรียบเย็นดังขึ้นหลังชายหนุ่มตวาดจบสองคนยืนก่อนหน้าหันขวับมาทางต้นเสียง จ้องมองราวกับไม่เชื่อหูและตาของตนเอง นานะพูดอะไรไม่ออก คิคุยะยืนนิ่ง อึ้ง" ฉัน ไม่มีค่าสำหรับนายอยู่แล้วนี่นะ "
น้ำเสียงเย็นชากล่าวขึ้นอีกครั้ง โครงหน้าเล็กที่ซีกหนึ่งปิดทับด้วยแผ่นยาแก้ปวดส่งสายตาไร้แววให้เดาความหมายจ้องมองคนตรงหน้าแล้วเดินจากไปเงียบๆ
" เอ่อ..ชะ..ชั้นไม่รู้ด้วยแล้ว!! " นานะตะโกนเสียงดังสองมือกอดกระเป๋านร.รีบวิ่งไปทันที
คิคุยะหน้าซีดอยากตามร่างบางไปแต่อีกใจก็ทิฐิ มะ ไม่เห็นเป็นไรเลย นี่นะ จะกลัวไปทำไม? ของของเรา
ยังไงก็เป็นของของเราอยู่แล้ว หัวเราะอย่างบ้าคลั่งทั้งที่ในใจปวดลึก
อาคาระยังก้าวเดินต่อไปตามทางเรื่อยๆ ลำคอแห้งผาก ตีบตันเหมือนมีอะไรสักอย่างมากระจุก
หยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตาคู่สวย ครั้งที่เท่าไรแล้วที่เขาต้องร้องไห้ให้ผู้ชายคนนี้ ครั้งที่เท่าไรแล้วที่ต้องชอกช้ำเจียนตายเพราะชายคนนี้ .แต่มันจะจบแล้วล่ะ
นึกทวนคำพูดที่ได้ยินเต็มสองหูใจยิ่งพาลเจ็บ น้ำตายิ่งพาลไหล..ไม่เป็นไร .คิคุยะ ..ไม่ต้องรอจนเบื่อแล้วค่อยทิ้งหรอก ฉันจะเป็นฝ่าย 'ทิ้ง' ตัวเองเอง .
อาคาระกล้ำกลืนเสียงสะอื้นเหลือทนพาลกัดแผลในปากตัวเอง..เจ็บ .
อีกครั้งแล้วที่ในอกเจ็บยิ่งกว่า
- - - - - - - - - - - - - - - -
คิคุยะกลับเข้าหอในเวลาเฉียดฉิวรุ่นพี่เวรปิดประตูบ่นกระปอดกระแปดแต่เขาก็ไม่สนใจ ชายหนุ่มเดินขึ้นห้องอย่างร้อนรนเหล้ากับผู้หญิงไม่ได้ช่วยบรรเทาความกังวลที่เกาะกุมหัวใจเขาออกได้เลย
ยิ่งกังวลขึ้นอีกเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคืนนี้อาคาระจะไปนอนให้ใครที่ไม่ใช่เขากกกอดที่ไหนอีกหรือเปล่า .ยิ่งคิดอารมณ์ยิ่งเดือดปุดๆ สร่างเมาทันที
ร่างสวยที่เคยเป็นของเขาคนเดียวกลับถูกคนอื่นแย่งครอบครองสัมผัส
คิคุยะผ่อนหายใจยาว ป้ายหน้าห้องยังพลิกขึ้นอยู่ชายหนุ่มใจชื้นเปิดประตูห้องก็พบร่างบางนั่งอ่านหนังสืออยู่ปลายเตียงอาคาระช้อนตามอง
นัยน์ตาน้ำตาลไหวเล็กน้อยก่อนก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
" ไม่ต้องอ่านแล้ว " หยิบหนังสือในมือเล็กทิ้ง อุ้มขึ้นตัวลอยแล้ววางลงบนเตียง กดจมูกโด่งกับซอกคอหอมกรุ่นอุ้งมือจาบจ้วงสัมผัสกายเนื้อใต้เสื้ออย่างไม่เกรงใจ
ความหอมหวานของร่างตรงหน้าฉุดกระชากอารมณ์กระเจิง
" อาคาระ อืม..ของชั้น นายเป็นของชั้นคนเดียวเท่านั้น " คิคุยะพูดเสียงอู้อี้ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ผิวกายร่างใต้ไม่ห่าง
อาคาระนิ่งไม่พักใสหรือร้องไล่ ปล่อยให้ร่างสูงแตะต้องครอบครองเต็มที่ ริมฝีปากอิ่มชื้นเผยอหอบแรงเมื่อปลายลิ้นชายหนุ่มสัมผัสจุดกระตุ้นอารมณ์
น้ำตาที่เหือดแห้งเริ่มรื้นชื้นแล้วไหลรินจากตาโตช้ำอีกครั้ง
- - - - - - - - - - - - - - - -
นาฬิกาตีบอกเวลาตีห้า อาคาระแต่งตัวเงียบๆในห้อง จัดของจำเป็นไม่กี่อย่างลงเป้แล้วเดินมาหาร่างสูงที่กำลังหลับสนิทดวงหน้าหวานทอดสายตาเศร้าสร้อยมองคนตรงหน้า โน้มตัวจูบหน้าผากคนนอนหลับเบาๆ
" ลาก่อน กรงขังของฉัน . .."
- - - - - - - - - - - - - - - -
" บ้าชะมัด! ฝนตกได้ไงเนี่ย ไม่เห็นพยากรณ์อากาศบอกเลย " นานะบ่นแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดเทลงมาไม่ยั้ง ฝนตกหนักอย่างกับฟ้ารั่วตั้งแต่เช้าฟ้าผ่าดังสนั่นอากาศข้างนอกน่ากลัวจนนานะไม่อยากไปรร.แต่ติดที่มีประชุมกรรมการนร.วันนี้นี่สิ
" ไม่อยากไปเลย " นานะอดที่จะบ่นเสียไม่ได้อีกครั้ง ร่มสีสวยถูกกางออกร่างเล็กเดินพ้นประตูบ้านมุ่งไปรร.แต่สายตาเหลือบไปเห็นปลายกระดาษแลบออกมาจากตู้จม.
เอื้อมไปเปิดออกดูอย่างสงสัย หยิบกระดาษพับทบสี่ส่วนปลายเปื้อนน้ำฝนมาคลี่ออกอ่านข้อความข้างใน หญิงสาวถึงกับหน้าซีด ร่มสีสวยในมือหล่นกระทบพื้นแฉะน้ำฝน เอ่ยเสียงสั่น
" อา อาคาระจัง! "
- - - - - - - - - - - - - - - -
ร่างสูงในชุดนร.เสื้อเชิ๊ตปลดกระดุมบนสามเม็ดนั่งไขว่ห้างกอดอกหลังพิงผนังห้องคิ้วเข้มขมวดมุ่น ตั้งแต่เช้าแล้วที่เขาไม่เจออาคาระเลย แต่ทุกครั้งก็ไม่ติดใจอะไรมากเพราะร่างบางตื่นก่อนและมารร.ก่อนเขาเสมอ แล้วนี่มันอะไรกัน ชายหนุ่มเกิดกังวลขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จะโฮมรูมอยู่แล้วทำไมยังไม่มาอีก
ปัง!!! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่น คนในห้องสะดุ้งเฮือกนึกภวนาในใจขอให้คนอื่นที่อยู่ข้างคนนั้นเสมอมาเร็วๆ
เพราะทุกครั้งที่ชายหนุ่มอารมณ์เสียเที่ยวพาลทำลายข้าวของหรือทำร้ายผู้อื่น คนที่ทำให้ท่าทีเปลี่ยนเป็นนิ่งเงียบแค่เพียงสบตาก็คือเจ้าของตาตุ๊กตาคนนั้นนั่นเอง
" นะ นร.เคารพ " เสียงหัวหน้าห้องสั่นนิดๆ แต่ใจเริ่มชื้นเมื่ออาจารย์เข้ามาในห้อง อาจารย์มัตซึอิถอนหายใจเบาๆ
พอเข้าใจบรรยากากาศอึมครึมในห้องตั้งแต่ได้ยินเสียงทุบอะไรสักอย่างดังแว่วๆ
" เอาล่ะ นร .วันนี้ครูมีเรื่องมาบอก " อาจารย์มัตซึอิเว้นวรรคสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆพูดช้าๆแต่เสียงดังฟังชัด
" ฟูจิอิ อาคาระ เพื่อนของเราได้ย้ายรร.ไปแล้ว "
เสียงอุทานไม่เชื่อดังระงมไปทั่วห้องทุกคนถกเถียงกันให้แซ่ดถึงเรื่องเมื่อสักครู่มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
คิคุยะนิ่งอึ้งเหมือนมีค้อนหนักๆมาทุบหัว ตาคมกร้าวเบิกคว้าง หูอื้อ รู้สึกถึงลมหายใจติดขัดของตัวเอง ร่างสูงลุกพรวดวิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว
ทุกคนมองตามเงียบๆรู้ดีว่าคนนั้น 'ช๊อค!' แค่ไหน
- - - - - - - - - - - - - - - -
" ตามหาชั้นใช่มั๊ย? " เสียงแหลมเล็กพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องสภานร.อย่างแรง ตาคมสีดำสนิทแวววับด้วยความโกรธ แค้น สงสัย ปนเปกันมั่วไปหมด" หึ..ไม่ต้องมองอย่างกับจะกินชั้นอย่างนั้นหรอกน่า เอ้า! อ่านซะ แล้วนายจะเข้าใจทุกอย่าง
ฉันเคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าอาคาระแม้จะสวยเหมือนตุ๊กตาแต่ก็เป็นคนมีชีวิตอยู่ดี "
นานะส่งจม.ให้คนข้างหน้าแล้วเดินผ่าน ก้าวสุดท้ายหยุดยืนริมประตูหันมาตอกย้ำด้วยเสียงขุ่นมัวสั่น
" นายเป็นคนทำให้อาคาระต้องไป โทษใครไม่ได้นะ .ต้องโทษตัวนายเอง . "
- - - - - - - - - - - - - - - -
นานะจัง หากได้อ่านจม.ฉบับนี้แล้ว ฉันก็คงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ที่ไม่ใช่ที่ญี่ปุ่นแล้วล่ะ ขอโทษนะที่จาก ลาโดยไม่บอกกล่าวก่อน ฉันเพียงแค่อยากหายไปจากความทรงจำของทุกๆคนเงียบน่ะ เพราะฉันไม่สำคัญอยู่แล้วนี่นะ..ฮะๆ..
นานะจังเพื่อนสมัยเด็กของฉัน เธอเพียงคนเดียวที่ฉันอยู่ด้วยได้อย่างสบายใจ แต่ทำไมกันนะ
ฉันถึงรักเธอไม่ได้ .
อาคาระปล. ฝากบอกชายคนนั้นด้วยนะว่าสบายใจได้แล้ว
ฉันไม่อยู่เกะกะชีวิตเขาอีกแล้ว
- - - - - - - - - - - - - - - -
บนดาดฟ้ารร. คิคุยะฉีกกระดาษแผ่นนั้นอย่างเบามือก่อนปล่อยไปตามลมฝนที่พัดมาอย่างแรง ฝนยังกระหน่ำตกไม่ขาดสาย นัยน์ตาสีดำสนิทเลื่อนลอยไร้จุดหมายร่างสูงล้มนอนลงบนพื้นดาดฟ้าราวกับอยากให้สายฝนช่วยปลอบประโลมให้หายเจ็บปวดจากสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจแทบระเบิดยิ่งปวดร้าวลึกเมื่อนึกถึงสัมผัสสุดท้ายที่ยังคง
ตราตรึงในห้วงอารมณ์ กลิ่นกายหอมละมุนยังติดจมูกไม่เสื่อมคลาย น้ำตาที่ชั่วชีวิตนี้คิดว่าไม่มีทางได้ไหลออกมาจากสองตาเขา บัดนี้กลับเอ่อล้นทะลักออกมาไม่หยุด
ความเจ็บที่ไม่เคยเจอก็เจอจังๆจนใจแทบแหลกสลาย .คิคุยะหลับตานิ่ง ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว ของ...ไม่สิ คนที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าต้องได้มาอยู่ในกำมือแน่ๆ
มาบัดนี้กลับเหลือเพียงรอยสัมผัสปลายมือ
.ใครกันนะที่เคยบอกว่า 'เราจะเพิ่งสำนึกตัวได้ว่าสิ่งนั้น-สำคัญ-กับเราแค่ไหน ก็ต่อเมื่อเราได้สูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว' .
"ผิดใช่มั๊ย? ที่ฉันรักนายมากเกินไป ขอโทษ กลับมาเถอะ .ฉันผิดเอง "
คำพูดเบาแผ่วถูกเสียงฝนกลบมิดจนได้ยินเพียงแค่ตัวเองราวกับยิ่งตอกย้ำให้นึกถึงความรักผิดๆของตัวที่มีให้ใครคนหนึ่ง ตราเป็นบาปเจ็บลึกไปชั่วชีวิต .
ไม่มีจุดเริ่มต้น .
ต้องการเพียงแค่ต้องการ
ณ.ช่วงเวลาแห่งการได้ใจ เผลอไผล ทิฐิ
สิ่งสุดท้ายที่เหลือคือความเจ็บปวด
ไม่มีจุดสิ้นสุด
จบ