By: "Akira Yoshitsune"
CHAPTER 1: Boy Meets Boy
อือ
พร่าตาจังเลย
ที่นี่ที่ไหนนะ เอ..(กำลังคิด)
แล้ว..ชั้นเป็นใครกันนะ? อือ
เมื่อมีสัมผัสเปียกๆมาลูบไล้บริเวณลำคอ
อุ
ว้าก!!
เจ้าของความคิดสะดุ้งเพราะ
ความเย็น
แต่เมื่อผลุนผลันลุกขึ้นมา
ความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วทั้งร่างกาย
อย่าเพิ่งลุกเลย
นายบาดเจ็บนะ เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆบอกด้วยความห่วงใย
น
นาย
นายเป็นใครน่ะ ?
ชายหนุ่มถามด้วยความหวาดกลัว
แล้วค่อยๆถอยไปชิดกับกำแพง ชั้นเหรอ
?
เด็กหนุ่มค่อยๆพูดพร้อมกับขึ้นคล่อมชายหนุ่ม
ชั้นก็เป็นเจ้าของชีวิตนายนะสิ
ชั้นเป็นจ้าของชีวิตนายเพราะว่าชั้นช่วยนายมา
พูดแล้วเด็กหนุ่มก็จับมือของอีกฝ่ายที่กำลังหวาดกลัว
ขึ้นมาจูบที่ปลายนิ้วอย่างอ่อนโยน
แล้วเลื่อนไปที่ฝ่ามือ
จากนั้นริมฝีปากก็จูบไล่ไปเรื่อยๆตามลำแขนที่เรียวยาว
เจ้าของมือสวยสะดุ้งตั้งแต่ริมฝีปากงามสัมผัสปลายนิ้วซึ่งมีประสาทสมผัสที่ไวต่อหัวใจมากที่สุด
ชายหนุ่มใจเต้นตึกตักทำอะไรไม่ถูก
ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซ็น
เด็กหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะชิดกัน
แล้วเด็กหนุ่มก็กระซิบเบาๆที่ข้างหูว่า
ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ
ลมหายใจแผ่วเบาสัมผัสกับใบหู
ปลายลิ้นนุ่มชื้นสัมผัสกับใบหูที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเด็กหนุ่มถอยออกมา
ชายหนุ่มก็ยังคงนั่งหน้าแดงใจเต้นโครมคราม
เด็กหนุ่มปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มออก
แล้วใช้นิ้วเรียวขาวของตนสัมผัสกับริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่ออกจะซีดอยู่เล็กน้อย
มือก็ล้วงเข้าไปลูบไล้แผ่นอกที่พันด้วยผ้าพันแผลอยู่
จากนั้นก็ประทับริมฝีปากลงเบาๆ
มือข้างหนึ่งก็ดึงเสื้อของชายหนุ่มให้หลุดเผยให้เห็นผิวเนียนขาว
เด็กหนุ่มลูบไล้ไหล่ที่เนียนขาว
พร้อมกับประทับรอยจูบลงอีกครั้ง
แค่ริมฝีปากที่สัมผัสก็ทำให้ชายหนุ่มสั่นสะท้านไปทั่วรูขุมขน
มือเล็กช้อนผมขึ้นมาแล้วก้มลงสัมผัสริมฝีปาก
ชายหนุ่มนั้นใจเต้นแรงราวกับสัมผัสนั้นส่งผ่านความร้อนไปทั่วทั้งร่างบาง
เด็กหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาสี
OCEAN BLUE นาย..เป็นของชั้น
ชายหนุ่มนั่งนิ่งเงียบ เข้าใจนะ?
ไม่มีเสียงตอบ เข้าใจนะ!!?
เด็กหนุ่มย้ำคำด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
อ..อืม..
ชายหนุ่มตอบแบบไม่รู้ตัว ดี
คงหิวใช่ม้า..
จะไปหาอะไรมาให้กิน
เพิ่งฟื้นกินอะไรที่ย่อยง่ายๆดีกว่านะ
อืม..เป็นซุปละกันนะ รอแป๊ปนะ
แล้วเด็กหนุ่มก็ลงไปข้างล่าง
ภายในห้องครัวเด็กหนุ่มกำลังขมักเขม้นกับการทำอาหาร
ชายหนุ่มที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ในครัว
อ๊ะ จะมายืนอยู่ทำไม
ไปนั่งที่ห้องรับแขกสิ
เด็กหนุ่มพูดแล้วก็ดันหลังชายหนุ่มให้เดินไปยังห้องรับแขก
รอไม่นานหรอก
เด็กหนุ่มบอกแล้วเดินกลับไปยังห้องครัว
น..นาย
ชายหนุ่มตะโกนเรียกแต่ไม่รู้จะพูดอะไร
No
No
ไม่ใช่นายนะ แต่เป็น VARL
ตะหากละ แล้วเด็กหนุ่ม
ก้อหายไปในครัวอีกครั้ง
ผ่านไปสักครู่ใหญ่ VARL
ก็ยกซุปมาวางที่โต๊ะ มากินสิ
ซุปสูตรพิเศษของ VARL เลยนะ
เด็กหนุ่มบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับเทวดาตัวน้อย(หรือปีศาจ)
ชายหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่าย
หลังจากที่กินเสร็จ VARL
ก็พาชายหนุ่มกลับขึ้นไปบนห้อง
และ VARL ก็นั่งเฝ้าอยู่ นี่..นายตกลงชั้นเป็นใคร
แล้วนายเกี่ยวอะไรกับชั้น ?
ชายหนุ่มถาม เอ๊ะ!
บอกว่าไม่ใช่นายไง VARL ต่างหาก
VARLใช่VARL KATSUHIRO KAORI เห!!?
ชื่อของนายไง KATSUHIRO KAORI อายุ 17
วันเกิดก็ 13 ก.ย.
อ้อ..แล้วนายก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชั้นหรอก
อย่าเข้าใจผิดล่ะ แล้วทำไมถึงรู้จักชั้นได้ละ
ไม่ได้เกี่ยวข้องไรกันทำไมถึงดูแลชั้นอย่างงี้ล่ะ?
KAORI ถามอย่างไม่เข้าใจ ก้อไม่มีอะไร
เป็นพิเศษ ชั้นก็บอกKAORI แล้วไง
ว่าKAORIเป็นของชั้นทั้งร่างกาย
และจิตใจ
ที่ชั้นรู้ประวัติของKAORIก็ไม่ก็ไม่แปลกหรอกนะ
แค่ อายุ กับวันเกิด
ใครๆก็รู้กัน
แต่ประวัติอย่างอื่นสิไม่มีใครรู้เลย
D.C. BOY เป็นชื่อ BRAND ของนาย
แต่ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าD.Cมาจากอะไรยกเว้นคนในเท่านั้น
และก็ไม่มีคนยอมเปิดเผยด้วย
แล้วนายล่ะ? นาย..งั้นเหรอ
VARLหันไปมองอย่างโกรธๆ อะ
ขอโทษ
VARL สินะ ชั้น KUROMATSUE VARL อายุ 14
ถ้าอยู่ในร่างนี้นะ
เกิดวันที่ 4 เมษา อาชีพก็
คล้ายๆนักสืบน่ะ
แต่ไม่ทำเกี่ยวกับคดีใหญ่หรอก
พวกสืบประวัติอะไรประมาณนี้ซะมากกว่า
อายุ 14 เหรอ ? นักสืบ?
ถ้าอยู่ในร่างเนี่ย?
อีกหน่อยก็เข้าใจเองแหละ
D.C. BOY KAORI เอ่ยชื่อออกมา
ด้วยความใคร่ครวญ
เมื่อพยายามคิดอย่างหนัก
อาการปวดหัวอย่างรุนแรง
ก็แล่นไปทั่วสมอง โอ๊ย! KAORI
เป็นอะไร ปวดหัวเหรอ อ..อือ
KAORI ตอบแบบไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง
หยุดนะ KAORI
ห้ามคิดอะไรทั้งนั้น
มันไม่จำเป็นหรอก ชั้นบอก
แล้วใช่มั้ย ว่า KAORI
เป็นของของชั้นๆ
อดีตมันไม่สำคัญหรอก
อย่าคิดอะไรเลย VARL
พูดพร้อมกับลูบหัว KAORI เบาๆ
ราวกับเป็นเจ้าของที่กำลังปลอบประโลมสัตว์เลี้ยงแสนรักที่กำลังหวาดกลัวและหวั่นวิตกให้ผ่อนคลายลงด้วยความรักใคร่
เพียงแค่สัมผัสก็ทำให้KAORI
คลายความวิตกกังวลลงได้มากพอสมควร
พักผ่อนเถอะดึกมากแล้ว KAORI
พึ่งฟื้น คงจะเพลีย KAORI
มองตาละห้อย (จะให้นอนอีกแล้วเหรอ)
ขอถามอะไรข้อนึงก่อนได้มั้ย
KAORI
ถามด้วยอาการหวาดๆนิดหน่อย
หืม..ได้สิ
แต่ข้อเดียวเท่านั้นนะ VARL
ตอบอย่างยิ้มแย้ม อือ..คือว่า
VARL ไปเก็บชั้นมาได้ยังไงเหรอ ?
เป็นคำถามที่ทำให้ VARL
อึ้งไปพักนึง เอ่อ..ก็ประมาณ
3 วันก่อน
ชั้นไปเดินดูจันทร์เล่นแล้วก็มองเห็น
KAORI แบบว่าชั้นก็ชอบKAORIมาตั้งแต่ก่อนที่
KAORI จะมาเป็น D.C.BOY ซะอีก
ก็เลยคิดว่าโชคดีที่ได้เจอ
ก็เลยเดินตามไป
แต่ว่านะอยู่ๆKAORI
ก็เดินลงถนนไป
พอดีกับมีรถคันนึงวิ่งมา
แล้วก็
โชคดีที่แค่กระแทกนิดหน่อย
เพราะรถเค้าเบรคทัน แต่ KAORI
ก็กลิ้งไปหลายตลบเหมือนกัน
แล้วชั้นก็พานายมาเนี่ย
แค่นี้แหล่ะ แค่เนี้ย
แล้วไม่กลัวผิดกฎหมายเหรอ
เข้าข่ายลักพาตัวชัดๆเลยนะ
ไม่หรอกน่า
เอ้า!
นอนได้แล้ว
ถามมาก็ตอบให้แแล้ว
ทำตัวว่าง่ายๆ นอนซะ
ชั้นนอนอยู่ห้องข้างๆ
มีไรก็เรียกนะ เมื่อ VARL
หันไปก็รู้สึกว่าเสื้อถูกดึงอยู่
มีอะไรอีกล่ะ VARL
ถามและยิ้มอย่างเอ็นดู ...ม..ไม่
ไม่
ไม่นอนคนเดียว
ไม่เอาอย่าให้ชั้นอยู่คนเดียวนะ
น้ำตาเริ่มพร่างพรู VARLเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก
เข้าใจแล้วๆ
ไปนอนที่ห้องชั้นก็ได้
อย่าร้องไห้นะ อืม..
ใบหน้าเปรอะน้ำตากลับมายิ้มอีกครั้ง
ในห้องของ VARL เอ้า!นอน
นอนได้แล้ว เร็วๆเข้า อืม
GOOD NIGHT KAORI GOOD NIGHT
VARL แล้วทั้ง 2
ก็หลับไป
CHAPTER 1:Boy Meets Boy END. ~ TO BE CONTINUE ~
ขอบคุณที่ช่วยอ่านจะติชมก็เมล์ไปก็ได้ขอบคุณมาก
Akira