by Deep

Chapter 1

**** ในโรงอาหารของโรงเรียนมัธยมมีชื่อแห่งหนึ่ง ****

กลุ่มนักเรียนชายกลุ่มนึงกำลังคุยกันเรื่อง งานกีฬาประเพณี “ กีฬาจตุรมิตร” ที่กำลังจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ งานกีฬาประเพณีนี้จัดขึ้นได้ 26 ปีแล้ว เป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อพบปะสังสรรค์และเชื่อมสัมพันธไมตรีของโรงเรียนมัธยมมีชื่อ 4 โรงเรียนด้วยกัน งานที่ว่านี้จะมีกำหนด 1 สัปดาห์ โดยแข่งกีฬาและกรีฑาใน 6 วันแรก และวันสุดท้ายเป็นงานเลี้ยง เด็กนักเรียนทุกคนใน 4 โรงเรียนนี้ต่างตื่นเต้นกับงานที่กำลังจะเกิดขึ้น และเด็กนักเรียนชาย โรงเรียนมัธยมอะไก กลุ่มนี้ก็เช่นกัน

“ นายว่าโรงเรียนเราจะได้ถ้วยมั้ย...” เด็กคนนึงกล่าวขึ้น

“ ถ้วยรวมไม่รู้ว่ะ.....แต่บาสชาย อะไกได้ชัวร์”

“ เฮ้ย..ชั้นว่าบอลก็น่าลุ้นอยู่นะ…….แต่จะว่าไปแล้วโรงเรียนเราก็น่าจะได้หมดทุกประเภทแหละ เป็นเจ้าภาพจะแพ้ได้ไง”

“เออ..ว่าแต่ ไอ้จิน มันซ้อมบาสเสร็จยังวะเนี๊ยะ ขี้เกียจรอแล้ว ชั้นจะรีบกลับไปดูทีวี...ไปตามมันหน่อยดิ”

“มันคงจะกลับมากับพวกเราหรอก...อย่างไอ้จิน ต้องให้ มัตสึ ไปตาม” เด็กแว่นคนนึงพูดเอือมๆ

“คงไม่ต้องแล้วมั้ง......มาโน่นแล้ว ทั้งคู่เลย ไอ้จินกับมัตสึ ” อีกคนชี้ไปทางประตูโรงอาหาร

“ไง พรุ่งนี้แข่งแล้วสินะ แกน่ะ” เด็กแว่นยิ้มแย้มเมื่อชายหนุ่มสูงโปร่งแข็งแรงที่อยู่ในชุดกีฬาบาสฯสีขาว-ครีมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเดินมาถึงโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่

“ เออ.....” นักกีฬาคนนั้นตอบ ก่อนจะดึงผ้าขนหนูที่พาดคอมาซับเหงื่อที่หน้าขาวๆ แล้วเสยผมยาวที่ไฮไลท์สีทองสลับน้ำตาล

“ ว่าแต่พวกแก มานั่งเจ๋อ อะไรที่นี่อ่ะ ..... ข้าวก็ไม่ได้ขายตอนหัวค่ำอย่างนี้ซักหน่อย” เสยผมเสร็จก็หลิ่วตามาที่เพื่อน

“วะ......ไอ้เวรนี่ พวกชั้นก็มารอแกกลับบ้านอ่ะดิ่....รู้งี้ ไม่รอหรอก”

“ชั้นบอกแล้วไง ว่าไม่ต้องรอ ชั้นซ้อมนาน แล้วอีกอย่าง พวกกกกแก.......ทั้งหลายก็รู้นี่ ว่าชั้นมีเพื่อนกลับแล้ว” นักกีฬาที่ชื่อจินท้าวเอวมองเพื่อน แล้วเบ้หน้าไปทางคนที่ยืนอยู่อีกทางแล้วยิ้มน้อยๆ

“ ใครจะไปรู้ว่า แกไปหลอก มัตสึ ได้สำเร็จแล้ว เห็นปกติคอตกกลับกับพวกชั้นนี่หว่า.....ว่าแต่ มัตสึ เหอะ ทำไมถึงไปนั่งรอมันซ้อมอ่ะ...มันไปหลอกอะไร นาย รึเปล่า” เด็กที่นั่งอยู่มองหน้าถาม มัตสึ

“....อ๋อ..ปล่าวหรอก..คือ อยากไปดูเฉยๆว่าเล่นดีแค่ไหน...พอจะมีโอกาสได้เหรียญกับเค้าบ้างรึเปล่าน่ะ....” มัตสึตอบเรียบๆ

“...เออ....งั้นชั้นกลับก่อนนะ...ไปเหอะ มัตสึ” จินพูดกับเพื่อนทุกคน ก่อนจะหยิบกระเป๋าสัมภาระตัวเองและกระเป๋าใส่หนังสือที่เขียนชื่อไว้ว่า “ มัตสึ#2 ” ขึ้นมาถือแล้วออกเดินนำหน้ามัตสึออกไป โดยไม่สนใจสายตา ประหลาดใจแกมไม่เชื่อสายตา ของเพื่อนๆซักนิด

“ เป็นไปได้แฮะ.....ไอ้จิน เพื่อนเรา” เด็กแว่นคนเดิม กล่าวลอยๆ

“ เพื่อนนาย คงน้อยใจแย่ ” มัตสึกล่าวขึ้นขณะเดินข้างๆจิน

“ หือ...........คิดมากเหรอมัตสึ” จินก้มหน้าลงมาถาม

“ ก็......นะ” มัตสึตอบเรียบๆ

“ น่า.......อย่าคิดมากเลย....ถ้ามัตสึคิดมาก ..เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นไม่มีอารมณ์แข่งนะ...” จินพูดเรียบๆ

“ อื้ม....” มัตสึได้แต่พยักหน้า

“ ถึงบ้านแล้ว....ขอบใจมากที่มาส่งทั้งๆที่ซ้อมมาเหนื่อยๆ” มัตสึยิ้มให้ขณะพูด ทำเอาคนฟังอย่างจินจิตใจล่องลอย

“ ไปนะ....ราตรีสวัสดิ์ ..

“ เดี๋ยว....มัตสึ ” จินคว้ามือเรียวๆของมัตสึไว้ได้ ก่อนจูบแผ่วๆที่หลังมือขาวๆเนิ่นนาน แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้โดยมีเป้าหมายอยู่ที่ริมฝีปากเล็กๆอวบอิ่ม สีแดงสดของมัตสึ

“ อยากจะจูบชั้นเหรอจิน....” มัตสึถามก่อนที่จินจะลงมือ ทำเอาจินชะงักจ้องตาใสๆของมัตสึแล้วถ่ายทอดความรู้สึก “ร้องขอ” ออกมาทางดวงตาคมๆ ก่อนที่มัตสึจะหลุบตามองที่ริมฝีปากของจินตอบแล้วกระซิบว่า

“ทำหน้าอย่างกับ หิวน้ำ แน่ะจิน......” ว่าแล้วมัตสึก็แลบลิ้นสีแดงสดนุ่มๆโลมเลียที่ปากของจินเบาๆ ความนุ่มที่หอมหวาน กับความเปียก

ชุ่มชื่นที่เปรอะเปื้อนริมฝีปาก บวกกับ ลมหายใจร้อนๆที่รดปลายจมูกโด่งๆของจิน ทำเอาอารมณ์ของจินกระเจิงไปไกล มัตสึไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่ถอนลิ้นออกนั้นเขาได้กระชากอารมณ์ของจินออกมาด้วย และเมื่อความหอมหวานมาถึงจุดหนึ่ง อารมณ์ของจินทั้งหมดก็ถูกกระตุกอย่างแรง เมื่อมัตสึกระซิบแผ่วที่ปากของเขา

“ วันนี้นายลวนลามชั้นนะจิน................ เลวมาก” แล้วยิ้มให้จินเรียบๆก่อนจะหอมแก้มจิน 1 ทีแล้วเปิดประตูเข้าบ้านแล้วหันกลับมาพูดกับจิน

“ฝันดีนะฮะ...แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่สนามบาส” แล้วมัตสึก็เข้าบ้านไป โดยไม่รู้เลยว่าได้หยิบหัวใจใครบางคนติดมือเข้าบ้านมาด้วย

“....หึ....ผู้ชาย ก็เหมือนกันหมดทั้งโลก...” มัตสึรำพันกับตัวเองทันทีที่ปิดประตูบ้าน ก่อนเดินไปที่กระดาษโน้ตที่ติดอยู่ที่หัวบันไดแล้วดึงมาอ่านอย่างเบื่อๆ

“กลับมาแล้วเหรอลูก ยูคิ วันนี้แม่มีประชุม คงดึก ไม่ต้องรอนะจ๊ะ......ราตรีสวัสดิ์....ปอลอ....อย่าลืมมื้อดึกนะลูก ยูคิน่ะผอมจะแย่แล้วนะ ..........เฮ้อ......แล้วแม่ไม่ผอมเหรอฮะ.....” มัตสึกล่าวลอยๆด้วยสีหน้าเศร้าใจ แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ไร้สายขึ้นมากด

“คุณ ยูกิ มัตสึ ฮะ” มัตสึพูดลงในหูโทรศัพท์พร้อมๆกับเปิดตู้เย็น หยิบแอปเปิ้ลมากัด

“แม่ฮะ..ฮะเรียบร้อยแล้วฮะ..ไม่ได้โกหกฮะ อร่อยด้วย กินกันตั้งหลายคนกับเพื่อนๆฮะ แม่ล่ะฮะ กินแล้วยัง.....อย่าหักโหมนักนะฮะแม่ .... ฮะ บ๊ายบายฮะ…..ตี๊ด” วางหูโทรศัพท์แล้วเดินขึ้นชั้นบน เปิดประตูห้องนอนตัวเอง แล้วอาบน้ำ นอนทันที

**** เช้าวันรุ่งขึ้น ที่สนามบาส ****

จิน คาวาเสะ สีหน้าเคร่งเครียดในห้องเตรียมตัวนักกีฬาบาสเกตบอล ซักประเดี๋ยวก็ผลุบลุกขึ้นไปมองดูที่สแตนเชียร์ข้างนอกแล้วกลับมานั่งใหม่ แล้วก็ลุกขึ้นไปอีกซ้ำๆจนเพื่อนๆร่วมทีมรำคาญ จนถามขึ้น

“นายเป็นอะไรน่ะ คาวาเสะ”

“อ๋อ...นิดหน่อยน่ะ”จินตอบ ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นเด็กหนุ่มใส่แว่นสายตาคู่ซี้เดินยิ้มแป้นเข้ามาหา แล้วจินก็ออกวิ่งไปที่เด็กคนนั้นทันที

“เฮ้ย......ฮีโร่..แกเห็นมัตสึมั้ย มัตสึมารึยัง” จินถามรีบร้อนมือ 2 ข้างกระชากคอเสื้อบางๆของเพื่อน

“โว้ยยยย......ไอ้เวรนี่.....เจ็บเว่ย.....ปล่อยก่อน..ปล่อย.....เฮ้อ เดี๋ยวตายกันพอดี” ฮิโรชิ เอามือจับหน้าอกหายใจเข้าออก

“ว่าไงล่ะ..ฮีโร่” จินถามอีก สีหน้าร้อนรน

“ ไม่เห็นว่ะ..แต่ เดี๋ยวก็มาแหละ อีกนานกว่าแกจะแข่งไม่ใช่เหรอ” ฮิโรชิขยับแว่นถาม

“ นานอะไรเล่า...อีกไม่กี่นาทีแล้วแก นั่น.....กัปตันเรียกชั้นออกไปแล้ว...แล้วเจอกันนะฮีโร่” แล้วจินก็เดินออกไป แต่ก็ต้องหันกลับมาเพราะ

“....จีนนนนน.....” ฮิโรชิเรียก เมื่อเห็นว่าจินหันกับมาแล้ว ฮิโรชิจึงชูนิ้วโป้งให้พร้อมกับตะโกนว่า

“...เอาแม่ง......เลย......วู่ๆๆ” จินได้แต่ชูกำปั้นตอบ แต่ก็นึกในใจว่า ---- ขอบใจว่ะ ฮีโร่ ---- แต่ถึงได้กำลังใจจากเพื่อนซี้มาแล้ว จินก็ยังอด หวิวๆ ในใจไม่ได้ เมื่อยังไม่ได้เห็นหน้า ยูคิโนริ มัตสึ คนที่เค้ารัก

“ไงล่ะแก..มองหาแฟนเหรอ” กัปตันทีมถามจินเบาๆเมื่อเห็นท่าทางของจิน

“ เปล่า ” จินตอบเรียบๆ

“ แฟนตัวเองลงแข่ง แล้วไม่มาเชียร์อย่างนี้..แย่นะจิน..โวยได้แล้วนะ” กัปตันพูดก่อนเดินจากไปนั่งที่ที่นั่งนักกีฬาที่ริมสนาม

“โวยเหรอ...แฟนเหรอ...ชั้นนี่สิที่อยากจะตาย” จินคิดในใจคนเดียวอย่างเศร้าๆ แล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามานั่งที่

สแตนเชียร์ ใกล้ๆตัวเค้า จินหายใจลึก-------ความหนักหน่วงเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง เสยผมยาวๆที่ทำไฮไลท์ก่อนตะโกนเรียก

“ มัตสึ...........” ทำเอาคนที่ถูกเรียกหันควับ จินโบกมือให้เบาๆ แล้วก็ยิ้มแก้มแทบปลิเมื่อ มัตสึคนนั้น โบกมือตอบเช่นกัน แล้วเสียงผู้ประกาศก็ดังขึ้นทางลำโพงที่ติดตั้งอยู่ทั่วทิศภายในโรงยิมนั้น กลบเสียงจอกแจกจอแจ จนหมด ----- ในที่สุดการแข่งขันก็เริ่มขึ้น

จะเพราะว่าชินสนามหรืออย่างไรไม่ทราบ ที่ทำให้นักกีฬาของ อะไก ชนะไปได้อย่างขาดลอย ได้เข้าชิงในรอบต่อไปตามที่คิดไว้แต่แรก นักกีฬาทุกคนดีอกดีใจกันทั่วหน้า เฮฮากันตลอดทางจนถึงห้องเตรียมตัว จิน คาวาเสะ กลับคุยโทรศัพท์มือถือตลอดเวลา

“ เหรอ....ได้ๆ....แต่กลับพร้อมกันได้มั้ย...นะ มัตสึนะ แล้วถ้ายังไงชั้นจะโทรไปหาละกัน” จินจบประโยคแล้วกดวางหู พอดีกับที่โดนชกเข้าที่ท้องอย่างเต็มที่

“ โอยยยย...ไอ้-ฮี-โร่....แก.....” จินกัดฟันพูดขณะที่มือกุมท้อง

“โห...แจ๋ว นี่หว่าแก ทำคะแนนอยู่คนเดียวเลยนะ กะเกิดๆ...งะ...กำลังใจดี” ฮิโรชิแซวขณะขยับแว่นสายตา

“ เก๊าะ....นิดหน่อย....อิจฉาเหรอะ” จินตอบกวนๆ

“เอาเหอะ...เรื่องของแก...แล้วหายแว่บไปไหนแล้วล่ะ....นิดหน่อยของแกน่ะ” ฮิโรชิกวนกลับ

“มัตสึเค้าจะไปดู กีฬา อย่างอื่นน่ะ เห็นบอกนานๆจะมีที กะจะดูทุกรายการเลย หึๆๆๆๆ เด็กเนอะ” จินตอบแล้วขำเล็กๆ

“ แกเอาจริงเหรอวะ จิน.....มัตสึน่ะ” ฮิโรชิถามเครียด

“ ไม่รู้ว่ะ....มันห้ามไม่อยู่นี่หว่า....อยู่กับเค้าแล้วชั้นมีความสุข....รู้สึกอยากได้ อยากครอบครอง....แกถามทำไม”

“ ก็เปล่า ......แต่....มันรู้สึกยังไงไม่รู้นะ”

“ เหรอ........ฮีโร่.......ชั้นเอาจริงเสมอนะ เรื่องของมัตสึน่ะ” จินตอบด้วยสีหน้าที่ฮีโร่ไม่เคยเห็นมาก่อน

**** ที่ยิม สระว่ายน้ำ ****

“ ขอโทษฮะ มีคนนั่งมั้ยฮะตรงนี้” มัตสึถามเด็กผู้หญิงคนนึงที่นั่งอยู่บนสแตน

“ไม่มีค่ะ” ตอบยิ้มๆ มัตสึจึงนั่งลง ที่จุดที่นับว่าดีที่สุดสำหรับชมกีฬาว่ายน้ำ

“ เชียร์ใครค่ะ” คนข้างๆถามขึ้น

“ อ๋อ...ผมอยู่ อะไก น่ะครับ” มัตสึยิ้มตอบ

“ แหม......ปีนี้อะไกส่งนักกีฬาที่นับว่า แข็ง สุดๆลงเลยนี่นา” เด็กคนนั้นพูดขึ้น

“เหรอฮะ.....ไม่รู้แฮะ”

“วันนี้อากาศดีเนอะ ลมเย็นสบายจัง” ยังคงชวนคุยไปเรื่อยๆ ขณะที่รอการแข่งขันว่ายน้ำชายประเภทต่างๆ ลมเย็นๆที่พัดไปมาเบาๆ ทำให้เส้นผมนุ่มๆเงางามสีน้ำตาลเข้มๆของมัตสึพลิ้วไหวไปตามลม เสื้อยืดแขนสี่ส่วนสีชมพูเข้มที่ใส่ยิ่งขับให้ผิวใสๆสว่างบาดตา ร่างผอมๆนั้นแลดูยั่วยวนเหลือเกินเมื่อประกอบกับรูปหน้าอิ่มๆเนียนใสกับผมซอยเข้ารูป และสิ่งที่ทำให้ตอนนี้คนมากมายบนสแตนเชียร์ไม่อาจละสายตาจาก

ยูคิโนริ มัตสึ คนนี้ไปได้เลยก็คือ ใบหน้าอันงดงามราวภาพวาด ดวงตากลมวาววับน่ารักสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีผม คิ้วโค้งสวยรับกับดวงตา จมูกและแก้มใสสีชมพูที่น่าสัมผัส และ ----- ริมฝีปากเล็กๆที่อวบอิ่มและเป็นสีแดงสด ชวนให้ลุ่มหลง ------ ดั่งมนุษย์ที่ถูกทำให้เกิดมาเพื่อ เป็นที่หลง เป็นที่รัก

**** ที่ ที่นั่งสำหรับนักกีฬาว่ายน้ำ ****

“เฮ้ยๆ กระพริบตามั่งก็ได้” เจ้าหน้าที่สนามชื่อ สึบาสะ พูดกับเพื่อน

“......ปล่าวนี่.......” นักกีฬาที่กำลังนั่งจ้องไปที่กลุ่มคนมาดูตอบ

“ เค้าชื่อ ยูคิโนริ ... ยูคิโนริ มัตสึ ... ปีสองเหมือนเรานี่แหละ” สึบาสะบอกเพื่อนผ่านๆ

“ แกรู้จักได้ไง” ปากก็ถาม แต่ตายังไม่ละจาก ภาพตรงหน้า

“ คนน่ารักทุกคนในโรงเรียนเรา ชั้นรู้จักหมดแหละ......งะ....ติดใจเหรอ” สึบาสะหลิ่วตาถามเพื่อน

“ แกเคยหุบปากบ้างมั้ยวะ...สึบาสะ” เพียงแค่นั้น สึบาสะก็ตีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

“ งั้นแกก็ต้องทำใจแล้วล่ะ แกเคยไปตกปลาพร้อม นักตกปลามืออาชีพที่เซียนๆบ้างหรือเปล่าเคียว”

“ ทำไมต้องทำใจ แล้วชั้นไปเกี่ยวอะไรกับนักตกปลามือฉมังของแกวะ…..เออ..ถ้าว่ายน้ำก็ว่าไปอย่าง ”

“แต่แกต้องเกี่ยว เพราะนักตกปลาพวกนั้นทุกคนเล็งปลาตัวเดียวกับแกอยู่ แล้วก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นเจ้าของปลาตัวนั้นไม่ว่าวิธีใดก็ตาม ก็เพราะปลาที่ชื่อ ยูคิโนริ น่ะแสนจะน่ารัก น่าเป็นเจ้าของ” สึบาสะเตือน และเมื่อสังเกตเห็นว่าเพื่อนเงียบไปจึงพูดต่อ

“ เคียว ....... มัตสึน่ะ..อันตรายนะ..ระวังจะโงหัวไม่ขึ้น” จบประโยค เจ้าหน้าที่สนามที่ชื่อ สึบาสะ ก็เดินจากไป ไม่ทันได้ยินเสียงเบาๆที่ว่า

“ นักตกปลามืออาชีพเหรอ กระจอก.......” ที่เคียวพูดแล้วยิ้ม

สายตาเร่าร้อนของนักกีฬาว่ายน้ำ ชื่อ เคียว ยังคงจับจ้องไปที่ มัตสึ เหมือนจะประทับฝั่งลงอย่างถาวรในจิตใจ เนิ่นนานซะจนหัวใจเขาเริ่มสั่นไหวเหมือนถูกเขย่าอย่างแรง และมันก็นานเกินกว่าเขาจะทันห้ามความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้ ตอนที่พบกันตั้งแต่แรกเห็น -------- แล้วเมื่อเวลาการแข่งขันมาถึง เคียวก็ต้องลุกไปจากที่นั่น อย่างเสียมิได้ ครู่ต่อมาเสียงประกาศก็ดังขึ้น ว่าเป็นการแข่งขันว่ายน้ำชายประเภท เดี่ยวผสม ของตัวแทนจากโรงเรียนทั้งสี่ โดยคัดเหลือโรงเรียนละ 2 คน แล้วก็ถึงการประกาศชื่อนักกีฬา

“ ลู่ที่1-------ลู่ที่2-------ลู่ที่3---------ลู่ที่ 4 เป็นนักกีฬาจากโรงเรียน มัธยมอะไก ชื่อ เคียว สึซาคุจิ ---------

เมื่อได้ยินชื่อนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากทั่วทุกแห่งในโรงยิมแห่งนี้ เคียวยกมือให้กรรมการ และโค้งให้คนดูอย่างเฉยเมย พลางส่งสายตาร้อนแรงแปลกๆให้ มัตสึ อย่างตั้งใจ ส่วนทางมัตสึเอง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เค้าเห็น ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับนักกีฬาว่ายน้ำ ผิวสีแทนเข้มๆ หน้าตาหล่อเฉี่ยวแบบดุๆ กวนๆ และสายตาแปลกๆที่ส่งมาทางตาที่เฉียบคมนั้น หัวใจเขาก็รู้สึกแปลกๆและไม่อยากข้องแวะกับคนคนนี้ขึ้นมาทันที แต่ก็อดจะรู้สึกอบอุ่นไม่ได้ เมื่อถูกมองด้วยความร้อนแรงอย่างนั้น และยิ่งการแข่งขันเริ่มขึ้น ความตื่นเต้นจากเกมกีฬาก็ยิ่งทำให้ มัตสึ เกิดความประทับใจในตัว เคียว มากขึ้น ความเร็วในสระน้ำของเคียว ทำให้จิตใจของ มัตสึ ผ่อนคลายและปลดปล่อย จนเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ เคียว แตะขอบสระแล้ว ---- ได้เหรียญทอง ----

“เท่เนอะ...สึซาคุจิคุงน่ะ” เสียงดังขึ้นข้างๆหู มัตสึ ทำเอามัตสึสะดุ้ง

“ฮะ....อะไรนะ” มัตสึถามกลับ

“ก็ที่ได้เหรียญทองไปไง เป็นอย่างที่คิดอยู่แล้ว สึซาคุจิคุงเก่งจะตาย เห็นว่าปีนี้ติดทีมชาติด้วยล่ะ”

“หระ....เหรอ....เหรอฮะ” มัตสึยิ้ม แล้วในที่สุดวันนั้นมัตสึก็นั่งดูกีฬาว่ายน้ำจนครบทุกประเภท และเคียวก็ได้เหรียญทองทุกประเภทที่ลงแข่งขันเช่นกัน และเมื่อดูเสร็จได้ซักพัก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ฮะ........อืม..เสร็จแล้ว ได้ๆจะรอที่หน้ายิม 5 ละกันนะ” มัตสึวางหูแล้วออกเดินไปที่ยิม 5 และในระหว่างทางนั่นเอง

“สวัสดี......ยูคิโนริ มัตสึ” เคียวกล่าวขึ้น ก่อนเอื้อมมือไปคว้าท่อนแขนเรียวๆของมัตสึ

“ปล่อยนะ....เราไม่รู้จักกันซักหน่อย” มัตสึหน้าเสีย

“เหรอ..นั่นสินะ ชั้น เคียว สึซาคุจิ แบบนี้ก็รู้จักกันแล้วใช่มั้ย” เคียวจ้องหน้า

“ปล่อย...ชั้นมีธุระ ต้องรีบไป” มัตสึแกะมือเคียวออกจากตัวเองแต่ก็ไม่หลุด

“สำคัญมากเหรอ”

“ใช่......แฟนรออยู่” มัตสึโกหกออกไป หวังว่าจินคงไม่อยู่แถวนี้นะไม่งั้นยุ่งแน่

“ใคร...แฟนเธอน่ะ..ใคร” เคียวหน้าเสีย

“ ก็....หลายคนน่ะ..สวยๆทั้งนั้น..ทำไม มันไม่ใช่เรื่องของนายซักหน่อย” มัตสึตีหน้าดุ

“ใช่เรื่องสิ.....เพราะชั้นจะขอสมัครด้วยคน” เคียวจ้องตาหวานๆของมัตสึ มัตสึได้ยินรู้สึกเขินแปลกๆเป็นครั้งแรก แต่ยังไม่ยอมรับตีเสียงแข็ง

“ เห....เพิ่งจะรู้แหะ..ว่านักกีฬาคนเก่งเป็นพวก..วิปริต..ชอบผู้ชาย ” มัตสึยิ้มเยาะ

“...โอ้...นั่นแหละ..ฉันเลย..พวกวิปริต......ชอบผู้ชาย.........ที่น่ารักๆ ” เคียวพูดเบาๆในลำคอ

“ จะไหวเหรอ.....ยากนะ...” มัตสึก้มหน้าตอบ

“ เมื่อกี๊ เธอก็เห็น รายการที่ชั้นลง ไม่มีรายการไหน ที่ชั้นไม่ได้เหรียญทอง” เคียวพูดพร้อมยิ้มเรียบๆ

“ ปล่อย....”

“ชั้นชอบเธอนะ มัตสึ ชอบตั้งแต่แรกเห็น” เคียวพูดแผ่ว ก่อนจะได้ยินเสียงเรียก

“ มัตสึ.......” จินวิ่งมาหา เคียวจึงยอมปล่อยมือ มัตสึเดินไปหาจินทันที

“ใครน่ะ..มัตสึ” จินก้มถาม หลิ่วตาไปทาง เคียว

“อ๋อ...คนรู้จักน่ะ…กลับบ้านกันเถอะจิน” แล้วมัตสึก็ออกเดินนำหน้าจินออกไป ทิ้งเคียวให้มองตามด้วยสายตาร้อนแรงเช่นเคย

**** ที่เตียงนุ่มสีขาวหลังใหญ่ ในห้องนอนสุดหรู ของ เคียว สึซาคุจิ ****

“น่ารักมาก ยูคิโนะคุง อื้ม........รักนะ...รัก...รัก...” เคียวนั่งกางขาอยู่บนเตียง แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเพื่อกดอารมณ์ มือข้างหนึ่งลูบไล้แก้มใสๆสีชมพูของมัตสึที่ตอนนี้ยุ่งๆอยู่บริเวณหว่างขา ส่วนอีกข้างหนึ่งเสยผมยุ่งๆสีน้ำตาลแดงของตัวเองจนกระเซิง ความรู้สึกเสียวซ่านที่หน้าท้อง ทำให้ส่วนที่แสดงความเป็นชายที่ใหญ่โตของเขาเกร็งเต็มที่ และรู้สึกทรมานทุกครั้งที่มัตสึสัมผัส ปากเล็กๆอวบอิ่มสีแดงของมัตสึพยายามกล้ำกลืนความเป็นชายของเคียวอย่างร้อนแรง ลิ้นนุ่มๆสีแดงนั้น เลียลิ้มรสชาติความรู้สึกร้อนๆที่หลั่งออกมาเป็นระยะๆของเคียวที่เขาฝันถึง มือเรียวๆทั้งสองข้าง เกาะกุมส่วนนั้นอย่างแผ่วเบา ทะนุทนอม และสั่นไหวเบาๆด้วยคลั่งไคล้

“ อา......ยูคิโนริ.....ในปากนะ.....” เคียวขยุ้มแก้มใสขณะถามแผ่วๆ

“อื้มมมมม” มัตสึ เงยหน้าที่เหมือนเจ็บปวดขึ้นสบตาเคียว ปากแดงๆนั้นยังคงบำเรอความใหญ่โตของเคียวอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด ก็ พรวด---------------------

“เฮ้ย.......โธ่เว้ย....เลอะอีกจนได้” เคียวสะดุ้งตื่นจากความฝันที่แสนหวานครั้งที่นับไม่ถ้วนกลางดึกคืนหนึ่ง ก่อนเปิดผ้านวมราคาแพงดูความแฉะที่เตียง

“เป็นเอามากแฮะเรา..........คิดถึงเค้าขนาดนี้เลยเหรอ…ท่าจะแย่อย่างที่เจ้าบ้าสึบาสะบอกจริงๆแฮะ” แล้วก็ได้แต่มองผ่านหน้าต่างบานใหญ่จากห้องส่วนตัวชั้น 11 ขึ้นไปบนท้องฟ้ามีดำสนิทเหมือนกำมะหยี่ ที่มีแต่ดวงดาวระยิบระยับ

**** วันรุ่งขึ้น ****

บรรยากาศในโรงเรียนมัธยม อะไก วันนี้ดูต่างจากทุกวัน เนื่องจากทุกคนต่างตื่นเต้นกับ การปิดงาน “กีฬาจตุรมิตร” ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ หลังจากที่ทำการแข่งขันกันมาแล้วถึง 6 วันติดกัน และแน่นอนที่สุด ไม่เพียงแค่เรื่องนี้หรอกที่ทุกคนตั้งตารอ งานปาร์ตี้ที่จะมีคืนนี้ตางหาก ที่เป็นงานที่นักเรียนทั้ง 4 โรงเรียนต่างเฝ้ารอ ความสนุกสนาน ความอบอุ่นที่ตลบอบอวนไปด้วยความหอมหวาน ที่ติดใจกันมาทุกครั้ง ทำให้เด็กหนุ่มสาว นั่งนับวันเวลาที่จะได้สนุก ที่จะได้ปลดปล่อย กันอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะเจ้าภาพของปีนี้อย่าง อะไก ซึ่งได้เป็นจ้าวเหรียญทองตามความคาดหมาย เอ..........เมื่อไหร่ตะวันจะตกดินเสียทีนะ.....

“ เฮ้ย...จิน ชั้นยังไม่มีเสื้อผ้าเลยว่ะ...ยืมหน่อยดิ ” ฮิโรชิพูดขึ้นกับจิน

“แกจะใส่ของชั้นได้เหรอ....ทั้งเตี้ย ทั้งอ้วน..ไอ้ฮีโร่ ”จินแซวกลับ

“เออ เออ แกมันหุ่นดี....” ฮิโรชิย้อน

“ โธ่..ล้อเล่นๆ ถ้าแกอ้วน ใครจะผอมวะ.......กินให้มันเยอะๆหน่อยสิ” จินยิ้มอ่อนโยนกับเด็กผอมเกร็งสูงโปร่งใส่แว่นสายตา

“เฮ้ย...ชั้นก็กินเยอะนะเว่ย..สงสัยพยาธิเยอะว่ะ..” ฮิโรชิตอบ

“แล้วจะเอาไง” จินย้อนกลับมาเรื่องเสื้อผ้า

“เดี๋ยวไปซื้อเอาก็ได้มั้ง.....ไม่ได้หรอกแก...เดี๋ยวสาวๆไม่มอง..” ฮิโรชิตีหน้าจริงจังยิ่งทำให้จินขำยกใหญ่

“งั้นชั้นซื้อด้วย....ปะ...ไปกันเลย” แล้วทั้งคู่ก็ลุกเดินออกไปทันที

**** ห้างสรรพสินค้า ****

“สาวไม่มองก็ไม่เห็นเป็นไรนี่หว่า..คนอย่างแก..ต้องได้แฟนน่ารักๆอยู่แล้ว ( ก็แกมันนิสัยดี๊ ดี )...” จินชวนคุยขณะเดินเลือกเสื้อผ้า

“แหม..ปีสองปลายๆแล้วนะ..ชั้นไม่เหมือนแกนี่...ให้ตายเหอะ......ก็รู้อยู่อ่ะนะว่าน่ารัก แต่ มัตสึน่ะ ถึงไงก็เป็นผู้ชายนะจิน”

“แล้วไงวะ...มัตสึน่ะ...ดีกว่าผู้หญิงอีก” จินยิ้มน้อยๆ

“มันก็นะ.........เอาเหอะ.......ใครจะไปรู้....ถ้าไม่เป็นแกชั้นก็อาจจะหลงรักมัตสึอีกคนก็ได้ เนอะ ใครจะไปรู้ แต่ก็ดีที่สัญชาตญาณชั้นมันหยุดไว้ตอนที่แกหลงรักเค้าพอดี..เป็นประมาณไม่อยากแย่งเพื่อนอ่ะ.....เฮ้อ...เป็นเพื่อนแกนี่มันซวยจริงๆเลยว่ะจิน...เดี๋ยววันดีคืนดี..ชั้นหลงรักผู้ชายเหมือนแกอีกคน....พ่อชั้นช็อคตายแน่ๆ” ฮิโรชิบ่นๆๆๆอีกยาว ทำเอาจินเซ็งไปเลย จนซื้อของได้ครบนั่นแหละจึงพากันกลับ

“ แล้วเจอกัน หน้าหอประชุมนะฮีโร่.....ทุ่มนึงนะ...บาย (......เออ บาย ----- ฮิโรชิตอบ )” แล้วจินก็โบกแท็กซี่กลับบ้านทันที

**** ที่บ้านเดี่ยวขนาดกลางสีขาวหลังคาสีฟ้า ของนาง ยูกิ มัตสึ ****

“ แหมๆ วันนี้ลูกแม่หล่อสุดๆไปเลยแฮะ.....ไหนๆมาให้ดูใกล้ๆซิ” ผู้หญิงวัยกลางคนร่างเล็กๆผมสั้น หน้าตาน่ารักใจดียิ้มให้ลูกชายที่เดินลงมาจากชั้นบน

“ ไม่ขนาดนั้นหรอกฮะ........ว่าแต่วันนี้ก็ไม่ได้กินข้าวกับแม่เลย อุตส่าห์อยู่พร้อมหน้ากันทั้งที....แย่จัง” มัตสึทำแก้มป่องใส่แม่ ทำเอาแม่ยิ้ม

“แย่อะไร...ยูคิกำลังจะไปปาร์ตี้นะ..ร่าเริงเข้าไว้ดีกว่า..ดูสิ หล่อขนาดนี้สาวคงติดตรึม....( กระซิบ...) เอ๊ะ...แต่แม่ว่านะ..อย่างยูคิเนี๊ยะ หนุ่มๆติดตรึมมากกว่ามั้งเนี๊ยะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า......สวยเหมือนแม่ไม่ผิดเพี้ยน โฮะ โฮะ โฮะ.........” นาง ยูกิ ป้องปากหัวเราะร่า

“......................................(พูดไม่ออก --- มัตสึ).................................”

“ อ๊ะ...นั่น เพื่อนมารับแล้วมั้งลูก................”

“งั้นผมไปนะฮะ” มัตสึยิ้มหวานให้แม่ก่อนเดินออกไป

“จ๊ะ.........ขอให้สนุกนะลูก” นาง ยูกิ ตะโกนตามหลังลูกชายที่เดินออกไป ก่อนจะยิ้มอย่างภูมิใจในตัวเองที่สามารถเลี้ยงดูลูกชายอย่าง

ยูคิโนริ มัตสึ จนเติบโตเป็นเด็กที่แข็งแรง น่ารัก ได้ขนาดนี้โดยลำพังแบบผู้หญิงตัวคนเดียว

**** ที่คอนโดมิเนียมสุดหรูชั้น 11 ****

เคียวปัดผมรองทรงยาวยุ่งๆสีแดงเพราะคลอรีนกัดให้เข้าทรงแบบลวกๆ ฉีดน้ำหอมพอสมควร ก่อนคว้ากางเกงยีนส์สีเข้มตัวเก๋ามาใส่ ด้วยความสูงของนักกีฬาว่ายน้ำอย่างเขาทำให้ กางเกงที่ซื้อมาใส่ต้องมีขนาดใหญ่ เมื่อสวมใส่ขอบเอวกางเกงจึงตกลงมาค้างอยู่ที่สะโพกล่าง ซึ่งเคียวชอบมาก คิดว่ามันสบายดี แม้ว่าบางตัวมันจะต่ำซะจนน่าหวาดเสียวก็ตาม --- ตัวนี้ก็เช่นกัน --- เสร็จเรียบร้อยจึงคว้าเสื้อยืดคอกลมธรรมดาสีดำ ตัวพอดีๆที่ซัก รีด ไว้เรียบร้อยจากตู้เสื้อผ้ามาสวม หยิบข้าวของสำคัญ 2-3 อย่าง คว้าแจ็คเก็ตแบบบางมาใส่ทับ คว้ากุญแจรถส่วนตัวราคาแพงที่ได้เป็นรางวัลจากการคัดตัวนักกีฬาทีมชาติจากพ่อ --- รถสปอร์ต สีทับทิม --- คว้ากุญแจห้อง แล้วออกจากห้องทันที ที่เวลา 1ทุ่มกว่าๆ

**** บริเวณงาน ปาร์ตี้กีฬาจตุรมิตร ****

บรรยากาศของงานในคืนนี้สนุกสนานมาก ทั้งอาหาร ทั้งเครื่องดื่ม ทุกอย่างครบครัน ปาร์ตี้ที่มีขนาดใหญ่โตถูกแบ่งเป็นสัดส่วนหลายๆบริเวณด้วยกันเพื่อรองรับจำนวนนักเรียนที่มากมายถึง 4 โรงเรียน ไม่น่าแปลกถ้าจะมากับเพื่อนอีกคนแต่กลับบ้านกับอีกคนเพราะหลงกัน หากันไม่เจอ ก็งานมันใหญ่ซะ.........บรรดาหนุ่มสาว แต่งเนื้อแต่งตัวกันเต็มที่เลยทีเดียว ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 3 ทุ่มแล้ว

ที่บริเวณกลางๆของงาน --- สาวตรึม ---

“ สึบาสะ แกเห็น มัตสึ มั้ย...” เคียวพยายามตะโกนถามเพื่อนแข่งกับเสียงเพลงบรรเลงนุ่มๆที่ดังคับห้อง

“ไม่..ไม่เห็น” สึบาสะตะโกนตอบ

“ งั้น ชั้นจะไปเดินหาเค้านะ....” ตะโกนกันต่อไป

“...เออ...”

“นี่จะ 4 ทุ่มแล้ว มัตสึอยู่ส่วนไหนวะ ไอ้งานบ้าๆนี่ก็คนเยอะชิบ....”เคียวบ่นขณะรูดซิบกางเกงหลังทำธุระในห้องน้ำชาย

“โห.....อย่างงี้ผู้หญิงอายเลยเนอะ..”เสียงเด็กผู้ชายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเมาหนักพูดขึ้นกับเพื่อนข้างๆเคียว

“ช่ายๆ....หุ่นแม่งก็......โอ้โห......เห็นแล้วน่าอึ๊บให้ตายกันไปข้างชะมัดเลย” อีกคนตอบ --- เคียวกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ

“ทำไมโรงเรียนเราไม่มีคนอย่างนี้มั่งวะ........พ่อจะจับมัดให้ร้องไห้ทุกวันเลย..โอ๊ย...พูดแล้วเกิดอารมณ์แล้วสิ” เด็กคนเดิมพูดต่อ

“แกเห็นตอนเค้าเต้นมั้ย..ยั่วสุดๆเลยว่ะ..อารมณ์ชั้นฉุดไม่อยู่แล้ว...อย่างคนนี้นะถึงเป็นผู้ชายก็ไม่เกี่ยงว่ะ......แกจำชื่อได้ป่าวอ่ะ..เพื่อในภายภาคหน้า....”

“ ได้นิดหน่อยอ่ะ....( รูดซิบกางเกงขึ้นอย่างทุลักทุเล )....อะไร มัตสึ มัตสึเนี๊ยะแหละ........ผลัวะ......ตึง!!!!!” หลังจากจบคำว่า มัตสึ เด็กผู้ชายต่างโรงเรียนก็ล้มลงด้วยแรงจากหมัดหนักๆของ เคียว เลือดซึมเลอะที่ปากทันที เคียวกระชากคอเสื้อขึ้นมาถาม เด็กอีกคนหน้าซีดพอๆกัน

“ มัตสึอยู่ตรงไหน” เคียวถามเย็นชา ด้วยแววตาเฉยเมย จนน่ากลัว

“ถะ...ถ้า..ถ้าใช่ผู้ชายปากแดงๆที่ชื่อ มัตสึ ก็ อยะ อยู่ ....อยู่ บริเวณโซน บี ชั้นบนฝั่งขวา......ปล่อยได้หรือยัง” กลั้นใจถาม

“ขอบใจมาก” แล้วเคียวก็เดินออกไปทันที ไม่หันมามองอีกเลยว่าคนในห้องน้ำ งง กันขนาดไหน

**** บริเวณ โซน บี ปาร์ตี้กีฬาจตุรมิตร ****

เมื่อเคียวย่างเท้าเข้ามาในบริเวณนี้ก็พบว่า บรรยากาศมันช่างต่างจากชั้นล่างอย่างตรงกันข้าม จากเสียงเพลงบรรเลงนุ่มๆ ก็เปลี่ยนเป็นเพลงร็อคมันส์ๆสไตล์ อัลเทอร์ฯที่กระหึ่มกึกก้อง เครื่องดื่มเบาๆ ก็กลายเป็นของมึนเมา อาหารน่ากินทั้งหลาย ก็เปลี่ยนเป็นกับแกล้มไปหมด บรรยากาศหอมหวานของการเกี๊ยวพาราสีของหนุ่มสาวก็จางหายไปเมื่อเคียวพบว่าบริเวณนี้มีผู้หญิงเพียงไม่กี่คน และทุกคนต่างก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ต่างจากชั้นล่างหน้ามือกับหลังมือ ดูไม่ดีเอาเสียเลยเมื่อบางคนนั่งอยู่บนตักผู้ชายด้วยเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น และยิ่งเดินลึกเข้าไปที่มุมขวามากเท่าไหร่ ความมันส์หรือความรู้สึกบางย่างที่ถูกกักเก็บของเด็กหนุ่มมากหน้าหลายตาก็ตะโกนก้องดังขึ้นๆจนเคียวพูดไม่ออก และเด็กผู้หญิงที่พบน้อยมากก็ได้หายไปจนหมดเมื่อเคียวเดินเข้ามาลึกยิ่งขึ้น

“ มันแหกปากอะไรกันวะ จะมันส์อะไรกันนักหนา ทั้งแหกปากทั้งเต้นกันอยู่ได้” เคียวนึกในใจ ขณะที่มองหามัตสึ

“ โอ๊ย......เฮ้ย..เต้นดีๆหน่อยสิวะ อยากมีเรื่องเหรอะ” เคียวตะคอกใส่เด็กต่างโรงเรียนคนหนึ่งที่กระโดดตามจังหวะเพลงจนมาโดนเขา

“โทษๆ คือ มันมองเพลินไปหน่อย หยวนๆน่า” เด็กคนนั้นตอบ กลิ่นเหล้าคลุ้งจนเคียวนิ่วหน้า

“ มองอะไร เพลินไปหน่อยน่ะ ฮะ” เคียวถาม

“ นั่นไง” ชี้มือไปทางขวาสุด

แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เคียวรู้สึกเหมือนตกจากที่สูง ทั้งรู้สึกดี ทั้งหวง ทั้งเพ้อ ทั้งโกรธ อารมณ์ไหนบอกไม่ถูก แต่ที่แน่ๆมันเป็นอารมณ์ที่ทำให้เขามั่นใจยิ่งขึ้นว่า เขารัก ยูคิโนริ มัตสึ เหลือเกิน

ภาพที่ ท่ามกลางชายหนุ่มหลายสิบคนซึ่งกำลังเมามันส์และหลุดโลกด้วยแรงเหล้า กำลังกระโดดอย่างสุดเหวี่ยงกับเพลงจังหวะร็อคด้วยลีลาต่างๆกัน เด็กผู้ชายเหล่านั้นมาจากโรงเรียนต่างๆกัน เสื้อผ้าที่ใส่ยิ่งทำให้เด็กโรงเรียนมีเงินดูดีขึ้นไปอีกในแบบต่างๆกัน แต่ ความเมามันส์เหล่านั้น ต่างโหยหา ร่ำร้อง และต้องการในสิ่งเดียวกัน มันคือสิ่งที่ทำให้เคียวตะลึง ผู้ชายหลายสิบคนถูกสะกดไว้ด้วยความเร่าร้อนของ ยูคิโนริ มัตสึ เพียงคนเดียว

มัตสึ ที่ตอนนี้แก้มแดงฝาดด้วยเลือดอาจเพราะเหนื่อยจากการเต้นรำ หรือจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าก็ได้ กำลังสนุกสนานกับเพลงร็อค

อยู่บนโต๊ะ( ที่เคยเป็นที่)วางอาหารอย่างสุดเหวี่ยง มัตสึหัวเราะยิ้มแย้มกับผู้ชายทุกคนที่รุมล้อมเขา ผู้ชายที่พากันขอสัมผัสร่างกายตรงนั้นตรงนี้จนเสื้อผ้าที่สวยงามมาจากบ้านหลุดรุ่ย ร่างผอมๆกับใบหน้าอิ่มๆยิ่งทำให้ทุกคนคลั่งไคล้ สะโพกอันยั่วยวนของมัตสึทำให้อารมณ์ใครหลายคนกระเจิดกระเจิงเมื่อมันชุ่มไปด้วยเหงื่อและเหล้าที่พากันราดขึ้นไป และลิ้นนุ่มๆที่เลียริมฝีปากสีแดงสดเล็กๆอวบอิ่มของตัวเองนั้นยิ่งทำให้ผู้ชายที่รุมล้อมมัตสึทวีความต้องการ แต่มัตสึก็ยังมองดูเหมือนสนุกสนานกับผู้ชายพวกนั้น ผู้ชายที่เคียวอยากฆ่าให้ตายทุกคน ผู้ชายที่ตอนนี้ในแววตาเต็มไปด้วยความหิวกระหายในรสเพศของมัตสึจนน้ำลายสอ กว่าที่เคียวจะฝ่าดงสัตว์ป่าหิวโซในร่างเด็กผู้ชายม.ปลายเข้าไปถึงมัตสึ ได้ก็นานพอสมควร นานพอที่เขาจะเลือดขึ้นหน้าเพราะความโกรธ และหึงหวง ที่ใครต่อใครสัมผัสคนที่รักอย่างมันส์มือ

“ลงมานี่ มัตสึ” เคียวกระชาก มัตสึ ลงมาจากโต๊ะนั้นทันทีที่ไปถึง

“...อ๊ะ...” มัตสึถลาลงมาตามแรงดึงของเคียวทันที เมื่อได้ตัวมัตสึเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแล้วก็รู้ทันทีว่า มัตสึเมาสุดๆ

“เฮ้ย.......อะไรวะ” เด็กคนนึงตะโกนลั่นไม่พอใจเคียวทันที

“ มีอะไร ไม่พอใจรึไง จะมีเรื่องใช่มั้ย ได้นะ” เคียวพูดเรียบๆ ด้วยหน้าตาเฉยเมย กวนๆอย่างที่ทำประจำ

“ไอ้เจ้า สึซาคุจิ......นี่แก” เด็กคนนั้นตกใจเมื่อเห็นหน้าเคียวเต็มๆ

“ได้ๆ คราวนี้....ชั้นยอมให้.....แต่คราวหน้า

“ถ้ามีเรื่องอย่างนี้อีก พวกแก.......ตาย.......” ยังไม่ทันที่เด็กคนนั้นพูดจบ เคียวก็สอดขึ้นเสียงดังฟังชัด ก่อนพา ( ลาก ) มัตสึออกไป

เคียวพามัตสึมาที่รถ แล้วจัดการถามไถ่ทันที

“ ว่าไง........ร้อนแรงจังนะ........ยั่วผู้ชายตั้งหลายสิบให้หัวปั่นได้เนี๊ยะ” เคียวบีบแขนมัตสึอย่างรุนแรง แล้วถาม

“ นายเป็นคราย........” มัตสึเมาสุดๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ใครมอมเหล้าเธอ.......ฮึ..มัตสึ” เคียวพูดเบาๆพลางสอดนิ้วเข้าไปในปากเล็กๆ ลึกขึ้นๆ

“ อามอาอาย .......( ทามอาราย )” มัตสึงัวเงียถาม

“ก็นายเมามาก ( กดนิ้วเข้าไปลึกขึ้นอีก)..............ก็เลยต้องถอนกันหน่อย” เคียวกระซิบที่แก้มแดงๆ

“.....อ๊อก..........อ้วกกกกกกก......” แล้วในที่สุด มัตสึก็อาเจียนออกมาเต็มที่ เมื่อเวลา 5 ทุ่มนิดๆ แล้วก็พับไปซักครู่

“ ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ” เสียงโทรศัพท์มือถือของมัตสึดังขึ้น เคียวคว้าขึ้นมาอ่านที่หน้าจอได้ว่า – จิน -- กดแล้วยกฟังได้ความว่า

“ เฮ้อ...รับโทสับซักที.......ตอนนี้นายอยู่ไหนน่ะมัตสึ ” เสียงจินพูด เคียวได้แต่เงียบฟัง

“ว่าไงได้ยินมั้ยมัตสึ....ฮัลโหล....นี่ชั้นตามหานายอยู่ตลอดเลยนะ โทรหาตั้งหลายสิบทีแล้วทำไมไม่รับ....ฮัล----” แล้วเคียวก็กดวางหูทันที ก่อนที่มัตสึจะสร่างขึ้นมาอาละวาด

“เอามานะ....แกเป็นใคร.....จะทำอะไร” มัตสึแย่งโทรศัพท์กลับไปทันที กดดูแล้วก็หงุดหงิดว่า

“เอ๊ะ...จินโทรมานี่ ตั้งหลายที ทำไมไม่รู้เรื่องเลยวะ........เอ๋ ” แล้วก็ต้องงงเมื่อ

“เอามานี่” เคียวกระชากโทรศัพท์กลับไปทันที แล้วจ้องหน้าหวานๆของมัตสึก่อนกระซิบเรียบๆว่า

“แกเป็นใครเหรอ.....นายจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ” เคียวจ้องตากลมๆเค้นความจริงจากมัตสึ

“ สึ.....สึซาคุจิ.....แก...” มัตสึละล่ำละลักตอบ เคียวหอมแก้มใสๆฟอดใหญ่ลึกๆหนึ่งที มัตสึได้แต่งงและไม่เข้าใจ – เคียวฉวยโอกาสตอนเขาเอ๋อ

แล้วเคียวก็ถือวิสาสะกดดูในสมุดบันทึกของโทรศัพท์มัตสึด้วยมือข้างซ้าย มือข้างขวาค้ำหัวกับประตูรถ อยู่บนรถส่วนตัวของเขาเองเพียงลำพังกับ คนน่ารัก ยูคิโนริ มัตสึ ก่อนลบเบอร์โทรศัพท์ทิ้งทีละเบอร์ๆต่อหน้าต่อตามัตสึ ที่กำลังนั่งเอ๋อเพราะเมาค้าง

“ จิน ลบซะ วาตารุ ลบ นี่ก็ลบ ลบ นี่ก็ลบ มาซาชิ ลบซะ โห...มีแต่ชื่อผู้ชาย นี่ๆลบแม่งให้หมด ไม่ต้องให้ติดต่อใครทั้งนั้น ทาคาดะ มัตสึฮิโร่ ฮิโรโตะ อุเอดะ เท็ตสึยะ ลบไปให้หมดเลย...โห...ทำไมนายเก็บเบอร์ไว้เยอะจัง .... แถมมีแต่ผู้ชาย จะลบให้หมด นี่อะไรเนี๊ยะ หือ....” เคียวยังกดดูเบอร์แล้วลบๆ พร้อมๆกับบ่นอีกยาวจนพอใจ ส่วนมัตสึก็ได้แต่ งง ไม่ได้ห้ามแต่อย่างใด ( เอ๋อไปแล้ว )

“เอ้า.......(ยื่นโทรศัพท์คืนเจ้าของ).....เก็บไว้ให้แต่เบอร์ของคุณแม่ แล้วก็เบอร์ที่บ้าน ที่บริษัทแม่ ที่ทำงานพิเศษนาย ญาตินาย แล้วก็เบอร์สำคัญที่สุด เบอร์ชั้น ใส่ให้แล้ว แล้วไอ้ที่ชั้นลบไป ห้ามไปเอามาเก็บอีกล่ะ....ถ้ารู้ว่าเอามาเก็บอีกนะ.....น่าดู” เคียวจิ้มแก้มมัตสึ 2 ที

“ขอบคุณฮะ” มัตสึโค้งให้เคียว(เฉยเลย).........ก็เอ๋อไปแล้วนี่นา ทำเอาเคียวขำไม่หยุดไปยกนึง ก่อนค่อยๆดึงเอามัตสึที่ตาปรือๆมากอด

“มัตสึ.........”

“อาราย....” นี่ก็ง่วงเต็มที่ ไม่รู้ตัวว่าโดนทำอะไรไปมั่ง…….อยู่อย่างนั้นซักพักก็วางมัตสึลงที่ที่นั่งข้างคนขับตามเดิม มัตสึหลับอยู่นานแล้ว เคียวหยิบโทรศัพท์มัตสึขึ้นมา กดไปที่บ้านมัตสึ

“คุณแม่เหรอครับ ผม สึซาคุจิ นะครับ คือมัตสึเค้าเหนื่อยมากน่ะครับ คืนนี้เลยว่าจะค้างบ้านผม กลัวคุณแม่เป็นห่วงเลยโทรมาบอก”

“ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ ผมไปส่งบ้านให้ครับ....อะไรนะครับ....อ๋อ...ผมกับมัตสึเหรอครับ.....เป็น -- แฟน -- กันน่ะครับ....ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ครับ หวัดดีครับ” แล้วเคียวก็ขับรถออกไปทันที โดยที่มัตสึยังนอนหลับสบายอยู่อย่างนั้น

**** อีกฝากหนึ่งของงาน ****

“ มัตสึ มัตสึ มัตสึ นายไปอยู่หนายยยยยย” เสียงหัวใจจินตะโกนก้องแข่งกับเสียงเพลงบรรเลงของงาน ปาร์ตี้กีฬาจตุรมิตร ครั้งที่ 27 ที่เวลาเกือบๆจะเที่ยงคืน

*********************************************************************

to be continue……soon ^_^