Happy Birthday

สวนใหญ่โตของ แมนชั่น นั้นสงบเงีบยมาก นอกจากเสียงของจิ้งหรีดที่ดังไม่ต่อเนื่อง

ลมพัดเบาอย่างอ่อนโยน subaru นั่งอยู่ที่ม้านั่งคนเดียวและสังเกตุดู เสียงกรอบแกรบจากต้นไม้

มันเป็นวันที่ยาวนาน วันนั้น......เขาไม่อยากนึกถึงมัน hokuto และเขาเป็นฝาแฝดกัน และขณะที่เขาอยู่ตัวคนเดียว

subaru ได้ยินเสียงก้าวเท้ามาใกล้ ดังมาจากข้างหลังและคิดว่าอาจเป็น kamui " ฉันอยากอยู่คนเดียว " เขาบอก

sorata ไม้ได้ตอบกลับแต่กลับปล่อยหมัดใส่หน้า subaru อย่างไรก็ตาม suabru

เร็วกว่า sorata จึงจับหมัด sorata ไว้แน่น

subaru ปล่อยมือแล้วถาม sorata " ทำอย่างนั้นเพื่ออะไร " sorata เปล่งเสียงดัง "เพื่อต่อยคุณกับความรู้สึกของคุณ

ที่ทำให้ kamui ไม่พอใจ " subaru นิ่งเงียบ

sorata พูดต่อ " kamui ใส่ความพยายามมากมายลงไป หวังจะทำให้คุณประหลาดใจ ทำให้คุณมีความสุข

แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยแต่คุณก็ควรพูด ขอบคุณ "

" ฉัน........ " subaru อยากจะพูดบางอย่างแต่ทันใดนั้นเขาเริ่มเข้าใจข้อบกพร่อง ที่เขาทำกับ kamui

" เขาเป็นยังไงบ้าง " subara ถาม " kamui อยู่ในห้อง " sorata บอก เขาอธิบายไม่ได้ใากไปกว่านั้น

ทั้งคู่รู้ดีว่าปฏิกิริยาของ kamui เป็นอย่างไร

subara ยืนขึ้น " ขอบใจ.......ฉันคิดว่าจะไปดู kamui ซักหน่อย "

sorata แนะนำ " เอาเค้กไปด้วยนะ " subaru ผงกศรีษะและกลับไปแมนชั่น

sorata อาจจะมองผิดก็ได้ แต่ภายใต้แสงจันทร์นั้น เขาคิดว่าเห็น subaru ยิ้มแม้ว่าจะเล็กน้อยก็ตาม

kamui นอนอยู่บนเตียงและร้องไห้สะอึกสะอื้นบวกกับความเศร้า เขาเสียใจกับแผนโง่ๆ ของตัวเองที่จะฉลอง

วันเกิด subaru kamui รู้ดีเกี่ยวกับความทรงจำในวันนี้ของ subaru

hokuto เป็นฝาแฝดของ subaru และเธอตายก็เพราะเขา

" ไปให้พ้น " kamui ตะโกนใส่เสียงเคาะประตูห้อง อย่างไรก็ตามแทนที่จะออกไปกลับเปิดประตูเข้ามาในห้อง

kamui ไม่พูดอะไร เพราะเขาไม่ล็อคประตูไว้ตั้งแต่แรก

" ฉันไม่เป็นไร sorata ช่วยออกไปได้มั้ย " kamui ขอร้อง เขาเดินกลับไปที่ประต

kamui ไม่อยากให้คนที่เข้ามาเห็นเขาในตอนนี้ อีกสักครู่ kamui เหมือนมีคนนั่งบนเตียง

kamui หันไปและเตรียมจะด่า sorata อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม kamui ต้องหยุดเมื่อเห็นว่า

คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก subaru

subaru ยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาหยิบเค้กไว้ในมือแล้วพูดว่า " ฉันอาจจะทำไม่สำเร็จ ถ้าฉันเป็นคนทำเอง "

" subaru..........? " kamui ลุกจากเตียงทันที suabru ก้มศรีษะขออภัย

" ฉันขอโทษ kamui วันเกิดของฉันมักจะนำความทรงจำเกี่ยวกับ hokuto มาเสมอ ขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่

เธอจะอบเค้กให้ฉันทุกๆปีเหมือนกัน "

" ฉันไม่ได้หมายความว่าคุณมีแต่ความทรงจำที่ไม่มีความสุข " kamui บอกเบาๆ

" แต่ฉันก็มีความทรงจำที่มีความสุขเหมือนกันนะ ฉันเก็บความทรงจำที่น่าสลดตอนเธอตาย แต่เกือบจะลืมความสุข

ตอนที่เธอมีชีวิตอยู่ " subaru ยิ้มอีกครั้งและดึงแขน kamui พร้อมกับพูดว่า

" มาเถอะ.......เช็ดน้ำตาของเธอให้แห้งซะ พวกเราจะได้แบ่งเค้กกินกัน "

kamui ผงกศรีษะ เขารีบเช็ดน้ำตากับแขนเสื้อของเขาและกระโดดออกจากเตียง

เหมือนเด็กด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเข้าไปในครัว kamui ดูจะกังวลใจขณะที่ subaru ชิมเค้กที่แบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ

เหมือนระยะเวลาอันยาวนานของชีวิต kamui subaru ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่เคี้ยวเงียบๆ

kamui แทบจะช็อคแต่ subaru เงยหน้าขึ้น

และบอกว่า " hokuto จะต้องภูมิใจแน่ๆ "

kamui พูด " จริงหรือ " subaru พยักหน้า kamui รู้สึกเหมือนหัวใจพองโตพร้อมกับ

อบอุ่นใจที่ subaru ให้กำลังใจ

เขาพยายามทำเค้กให้ดีและมันก็อร่อยจริงๆ เขาคิดถูกที่ให้ akira สอนให้ทำเค้ก

kamui ตั้งใจจะเรียนรู้ให้มากกว่าเดิมจาก akira

kamui เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อที่จะสามารถทำอาหารให้ subaru ทุกๆวัน

kamui ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ subaru คนพิเศษของเขา และอวยพรให้ว่า