by - Yasutoko
chapter1
todokanaide hoshii utsukushii mama
...todokanaide hoshii kanashimi ni
...todokanaide hoshii
anata e
Sugihara_sanคะ Sugihara_san
อะ..ครับๆ ตกลงตามนั้นแหละครับ
ถ้างั้นก็ เอาเป็นfinaleแบบเดิมตามที่เคยตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้นะคะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันจะรีบไปพิมพ์รายงานส่งให้คุณเซ็นอนุมัติค่ะ พูดจบก็รีบก้าวไวๆออกจากห้องไป
ตามนิสัยปกติ
เฮ้อ ท่าทางเราจะเหม่อนานไปหน่อย แม่เลขาฯตัวดีถึงได้ย้ำเอาๆ ร่างสูงโปร่งส่ายหัวให้กับตัวเอง ผมสีแดงสลวยไหวน้อยๆตามแรงสั่น
ดวงตาสีมรกตที่ปกติจะเป็นประกายสวยงามบ่งบอกถึงความกระตือรือร้นของผู้เป็นเจ้าของนั้น หม่นแสงลงเล็กน้อย
เฮ้อ ทำไมกันน้า ทั้งๆที่อีกไม่กี่วันก็จะมีคอนเสิร์ตเปิดตัวศิลปินใหม่ของค่ายเราแล้วนี่นา ทำไมกันน้า พอใกล้จะถึงช่วงเวลานี้ของทุกปี
ไม่เป็นอันทำงานซักปี วันคริสต์มาส ใช่แล้ว คริสต์มาสที่ทุกๆคนมีแต่ความสุข มองไปทางไหนก็มีแต่เสียงหัวเราะ เพลงคริสต์มาสที่บรรเลงทั่วทุกแห่ง
แต่ทำไมในใจเรามันถึงได้ห่อเหี่ยวอย่างนี้นะ ทำไมกันนะ ทั้งๆที่เรื่องนั้นผ่านมาตั้งราว10ปีได้แล้ว ทำไมชั้นยังไม่สารถสลัดนายออกไปจากหัวได้นะ
ก็ตอนนี้ชั้นเป็นประธานของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แล้วนี่นา ทั้งๆที่ไม่ควรจะคิดอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่ จะว่าไป คนที่ทำให้ชั้นฮึดสู้
คนที่ทำให้คนที่ทำให้ชั้นพยายามจนมีวันนี้ ก็คือนายนี่นา Ryuichi
ร่างสูงโปร่งคิดพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ อารามถอนหายใจ สีหน้ากลัดกลุ้มเหมือนคนแก่นั้น ดูเหมือนจะทำให้ร่างโปร่งจมหายไปกับเก้าอี้นวมตัวใหญ่ก็ไม่ปาน
ด้วยความที่การประชุมยืดเยื้อที่พึ่งจบไปเกี่ยวกับงานคอนเสิร์ตของศิลปินใหม่ในค่าย Sephirot
ค่ายเพลงร็อคที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันไปทั่วในขณะนี้ ก็ค่ายของร่างสูงที่กำลังนั่งกลัดกลุ้มอยู่นั่นแหละ!
แต่เปล่าหรอกนะ ที่ว่ากลุ้มๆน่ะ..ไม่ได้คิดถึงเรื่องประชุมหรอก..ก็ประชุมจบไปแล้วนี่ จะกลุ้มอีกทำไม
ที่ว่ากลุ้มน่ะ..มันเป็นอาการไม่เข้าใจตัวเองต่างหาก..ก็คริสต์มาสทีไรเปลี่ยนสถานะตัวเองเป็นคนแก่ทุกที! ก็จะไม่เหมือนได้ยังไงล่ะ วันๆก็นั่งเหม่อๆ
สายตาที่ทอดยาวออกไปนั้นดูว่างเปล่าเหมือนเจ้าตัวกำลังจมอยู่กับอดีตของตนเอง เดี๋ยวๆก็ลอบถอนหายใจ ใครๆมาพูดด้วย
มารายงานอะไรก็ดูเหมือนจะไม่ได้ยินไปซะหมด..ต้องคอยถามทวนอยู่ตลอด อีกทั้งที่ปกติเป็นคนจู้จี้เรื่องรายละเอียดของงานมาก
แม้จะเป็นแค่งานแถลงข่าวเล็กๆก็อยากจะให้ออกมาดูดีที่สุด แต่นี่อะไร อย่างช่วงคริสต์มาสเมื่อ2ปีก่อนมีเตรียมคอนเสิร์ตปิดอัลบั้มพร้อมกับส่งท้ายปีเก่าของศิลปินใหญ่
ในค่าย แต่ขอโทษทีเถอะ วันรุ่งขึ้นเค้าจะเล่นคอนเสิร์ตกันอยู่แล้วเจ้าตัวพึ่งจะรู้ว่ามี!
ไม่รู้ว่าไอ้พวกโครงสร้างงานทั้งคิดทั้งอนุมัติไปตอนไหน ยังงี้ไม่เรียกคนแก่จะเรียกว่าอะไรดีเนี่ย!!
แต่จะทำไงได้ล่ะ พอได้ยินเสียงเพลงคริสต์มาสทีไร มันก็ชวนให้คิดถึงแต่เรื่องของเด็กคนนั้นทุกที ท่ามกลางช่วงเทศกาลคริสต์มาสที่ประดับประดาไปด้วยแสงสี มองไปทางไหนก็มีแต่สีเขียวแดงอันเป็นสัญลักษณ์ของ
เทศกาล เสียงหัวเราะรื่นเริงของผู้คนทั่วไป เป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เป็นช่วงเวลาที่มีแต่ความสุข!
สำหรับเขาแล้ว ร่างสูงยิ่งเหมือนเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นก็กระจ่างชัดขึ้น เด็กที่มีผมซอยสั้นสีดำขลับ ดวงตาสีนิลที่เหมือนจะเปล่งประกายสดใสอยู่ตลอดเวลา
ยิ่งในยามเมื่อเขาหลับตาลง แววตาอ่อนโยนของเด็กคนนั้น..ก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น
ยามที่ปล่อยใจไปกับความคิดในคราใด ยิ่งเหมือนจะได้ยินเสียงหวานๆเรียกชื่อเขามาตามสายลมทุกที .
..chan Zo_chan เดี๋ยวก่อนๆ รอผมด้วย !!!
ร่างบอบบางวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล ผมดำขลับปลิวลู่ไปตามลม ไปหน้าแดงระเรื่อบ่งบอกอาการเหนื่อยหอบ
แฮ่กๆๆ ใจ ร้าย จัง แฮ่กๆ ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขาดเป็นห้วงๆ ได้แต่ฉุดมือร่างสูงตรงหน้าเพื่อเป็นการพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลงไปนอนกองกับพื้นเอาตอนนี้
ร่างสูงได้แต่มองคนตรงหน้าด้วยสายตาขบขันระคนเอ็นดู
ก็แล้วจะรีบวิ่งมาทำไมกันน้า ยิ่งบอบบางอ่อนแอออกอย่างนี้ เดี๋ยวก็เป็นลมตายกันพอดี พูดไปก็ส่ายหัวเหมือนจะเอือมระอาไป แต่ดวงตานี่สิ เต้นระริกเชียว
พาให้ร่างบางตรงหน้าฉุนขึ้นทันที รู้หรอกน่า ว่าแอบหัวเราะเยาะอยู่!
ก็ใครกันล่ะ รีบหนีมาก่อนคนเดียว มหาลัยไม่หายไปไหนหรอกน่า เชอะ! ปากก็ว่าด้วยน้ำเสียงเหมือนจะตัดพ้อ แต่คอระหงกลับเชิดแข็งสะบัดขึ้นไปอีกทาง สร้างความขบขันให้ร่างสูงยิ่งขึ้นไปอีก
อ้าว ก็เห็นนอนหลับสบายน้ำลายไหลยืด ปลุกไปทีนึงแล้วก็ไม่ตื่น ก็เลยไม่อยากรบกวนอีกน่ะซี่ ฮ่าๆๆ
ยิ่งเห็นร่างสูงพูดจาทับถมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะแล้ว อารมณ์ก็ยิ่งพุ่งเดือดขึ้น แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็โดนเค้าย้อนกลับมาแล้วนี่ว่าเราน่ะ ขี้เซาเอง!!!
ร่างบางไม่รู้จะตอกกลับไปยังไงดี ได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้ร่างสูง
แพขนตายาวกับดวงตาสีนิลที่ฉายแววเง้างอนนั้น แทนที่จะทำให้ร่างสูงเกิดอาการสลดลงบ้าง แต่เปล่าเลย กลับยิ่งทำให้เขาเอ็นดูเด็กขี้งอนตรงหน้ามากยิ่งขึ้นไปอีก!!
โอ๋..ๆๆ เด็กดีๆ อย่างอนน้า มามะ เดี๋ยวพี่ชายจะเดินไปส่งที่ร.ร. มาเร้วๆ เดี๋ยวไปร.ร.สายน้า
...คิกๆ เห็นร่างสูงพยายามทำตัวสดใสร่าเริง แต่ยิ่งทำดูเหมือนจะยิ่งดูติงต๊องปัญญาอ่อนกันเข้าไปใหญ่ ทำให้ร่างบางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้
ก่อนจะนึกออกว่าตัวเองกำลังอยู่ในmodeงอน แล้วเดินตามร่างสูงไปร.ร.อย่างเสียมิได้
หวาดดี~ริวจางงง ~ เสียงใสๆตะโกนมาแต่ไกล Ryuichiหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิทของเขาที่วิ่งเข้ามาหา
หวัดดี..ino_chan วันนี้ไม่นอนหรอ ? นี่ถามจริงใจนะเนี่ย ไม่ได้แกล้งประชด
โหย..อะไรกัน เห็นเราเป็นพวกนอนตลอดเวลาหรอไง ดูตาก็รู้ว่าเพื่อนตอบ ใช่ อยู่ในใจ เอาเหอะๆ ยอมละๆ ก็นอนอยู่ตลอดตั้งแต่ก่อนนายมานั่นแหละ
สะดุ้งตื่นทันเห็นพี่ชายนายมาส่งพอดี ว่าแต่ พี่ชายนายเนี่ย หล่อจังน้า เราจีบดีมั้ยเนี่ย
ร่างเล็กแหย่เพื่อนไปก็แอบมองหน้าเพื่อนไป ทันเห็นร่างบางมีสีหน้าระเรื่อขึ้นนิดหน่อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นปกติ
หนำซ้ำยังมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อีก เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้นัก
อ๊ะ เอาเถอะๆ ไม่จีบละ ลืมไปว่านายเป็นเด็กติดพี่ ฮ่าๆๆ ไม่รอให้เพื่อนได้โต้ตอบอะไรกลับมา ร่างเล็กก็วิ่งหนีหายไปเสียแล้ว
เฮ่ย..Sugi คืนนี้นายเล่นหรือเปล่าวะ? เล่น ที่เพื่อนตัวใหญ่หัวทองพูดถึง ก็คือการเล่นไลฟ์ที่ไลฟ์เฮ้าส์แห่งหนึ่ง ซึ่งSugizoเล่นอยู่ในตำแหน่งกีตาร์ลีดนั่นเอง
เออ ไป ร่างสูงโปร่งตอบตัวสีหน้าเบื่อๆ ถามถึงทีไรไม่มีสาเหตุอื่นหรอก ก็แค่จะชวนไปก๊งเหล้าหลังจากไลฟ์เลิกน่ะแหละ
เพราะเป็นอันรู้กันว่าพวกที่มาเล่นไลฟ์นั้น ต่างเป็นสิงห์คอทองแดงขนาดไหน ถูกใจหมอนี่เค้านักหละ ยิ่งวันศุกร์อย่างนี้ด้วยแล้ว มันคงกะว่าไม่เช้าไม่เลิก
ร่างสูงใหญ่มีสีหน้ายินดีขึ้นทันใด แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรก็ถูกเพื่อนขัดขึ้นมาก่อน
แต่เสียใจด้วยว่ะ ชั้นคงไปต่อกะนายไม่ได้ วันนี้น้องชายชั้นจะมาที่ไลฟ์ด้วย
อะไรกันวะ น้องมาก็ให้น้องปะ ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ดันถูกขัดขึ้นก่อนอีกแล้ว
หยุดเลยๆ น้องชั้นยังเด็กอยู่ ให้ไปก๊งเหล้ากับนายก็เสียเด็กกันพอดี
อะไรกัน..ไอ้นี่ หวงน้องนักจับใส่ปลอกคอล่ามไว้บ้านเลยดิ้ เอ้อ ว่าแต่น้องนายนี่ชั้นไม่เคยเห็นเลยแฮะ ใช่คนที่นายพูดถึงบ่อยๆมะ?
ใช่ ที่นายไม่เคยเห็นน้องชั้นก็เพราะชั้นไม่อยากให้มาเจอนายเองแหละ เดี๋ยวจะถูกเฒ่าหัวงูอย่างนายล่อลวงไปทำมิดีมิร้าย หัวงูสีทองซะด้วย ฮ่าๆๆๆ
เจอเพื่อนว่ากลับก็เลยเงียบไป ให้ตายสิ อยากว่าตอบใจจะขาด แต่ทำไงได้ ดันไปว่าน้องมันก่อน ได้แต่บ่นอะไรพึมพัมๆอยู่คนเดียว
ส่วนเจ้าเพื่อนหัวแดงน่ะเรอะ ตอกกลับได้ก็เดินหนีไปอย่างมีชัยแล้ว
Chapter2
เสียงเครื่องดนตรีกระหึ่มที่ประสานจังหวะกันอย่างลงตัวนั้น ปิดฉากลงอย่างสวยงาม เสียงกรี๊ดที่ดังกึกก้อง
ถึงจะเป็นแค่ไลฟ์เล็กๆที่เล่นในไลฟ์เฮ้าส์ที่ไม่ได้ชื่อเสียงอะไรก็ตาม แต่ก็ถือได้ว่าฝีมือการเล่นของคนในวงนั้น ดูมีเสน่ห์และมีฝีมือยอดเยี่ยม
เรียกได้ว่าไม่แพ้ทั้งวงอินดี้ส์และเมเจอร์ทั้งหลายเลยทีเดียว แต่ที่โดดเด่นยิ่งกว่าก็เห็นจะเป็นมือกีตาร์ลีดของวง นิ้วเรียวยาวที่ลื่นไหลไปตามสายเหล็ก6เส้น ผมสีแดงที่พริ้วสลวยไปตามจังหวะการโยกตัว
ดวงตาสีเขียวมรกตที่ถ่ายทอดอารมณ์ได้ดียิ่งกว่าคำพูดใดๆ และที่ยิ่งไปกว่านั้น
เสียงกีตาร์ที่เปลี่ยนไปตามจังหวะอารมณ์ของเพลง บางครั้งก็ดูรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด แต่บางครั้งกลับนุ่มนวลไม่ต่างจากเสียงเพลงแห่งนกไนติงเกล
ตรึงอารมณ์ทั้งหมดของผู้ชมไว้ได้โดยปริยาย
แม้สมาชิกในวงจะหายเข้าไปหลังเวทีกันหมดแล้ว แต่ดวงตาสีนิลกลับยังจับจ้องอยู่ที่หน้าเวทีราวกับถูกมนต์สะกด เสียงหัวใจเต้นดังระรัวราวกับจะระเบิดออกมาจากอก
ผู้คนเริ่มทะยอยกันเดินออกไปจากไลฟ์เฮ้าส์เล็กๆนี่แล้ว
แต่ร่างบ่างยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง บรรยายความรู้สึกตัวเองไม่ถูก ทั้งประทัปใจ ตื่นเต้น เคลิบเคลิ้ม ยังกับจะลอยได้ก็ไม่ปาน
จนเมื่อได้ยินเสียงทักขึ้นถึงจะพอเรียกสติตัวเองกลับมาได้
Ryu!! ว่าไง ยืนเหม่อเชียว กลับบ้านกันเหอะ มือกีตาร์ร่างสูงโปร่งที่ยังอยู่ในชุดที่ใช้เล่นไลฟ์ทักขึ้น
ห๊ะ !! อะไรนะ อ๋อ ครับ ๆ กลับบ้านๆ ร่างบางที่ละล่ำละลักตอบทำให้ร่างสูงมองด้วยสายตา งงงวย ขมวดคิ้วอย่างสงสัย
เป็นไรไปน่ะเรา เมารึเปล่า? แอบกินเหล้าหรอ?? ไม่พูดเปล่า ร่างสูงยังยื่นหน้าเข้ามาทำจมูกฟุดๆฟิดๆเหมือนจะหากลิ่นแอลกอฮอลล์ให้ได้
เล่นเอาร่างบางที่ยังใจเต้นตึกตักไม่หายมีสีหน้าระเรื่อขึ้นทันที ก็ภาพที่พี่ชายขึ้นเล่นเมื่อตะกี๊ มันยังติดตาอยู่เลยนี่นา
ถึงจะไม่ใช่พี่ชายที่อ่อนโยน..และช่างกวนช่างแกล้งตามปกติ แต่จะให้พูดยังไงดีล่ะ...ว่าภาพลักษณ์ของพี่ชายคนที่เป็นมือกีตาร์ลีดมัน เท่ห์!!ชะมัดเลย
ร่างสูงเห็นน้องชายเอาแต่อ้ำๆอึ้งๆ..ก็เริ่มกังวล หรือว่าร้อน? รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?? น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเป็นห่วงทำให้ร่างบางรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
เปล่าหรอกๆ เมื่อกี๊แค่คิดอะไรเพลินอยู่น่ะ ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น
หรอ งั้นก็แล้วไป ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ยิ้มด้วยความโล่งใจ งั้นก็รีบกลับบ้านกันเหอะ นี่ก็เกือบ4ทุ่มแล้ว ที่กล้าให้นายตามด้วยด้วยดึกดื่นขนาดนี้ก็เสี่ยงตายพอละ
ถ้าแม่โทรกลับมาเช็คนะRyuเอ๊ยย ชั้นจบเห่กันพอดี เนี่ยละน้าา พาเด็กมาด้วย ต้องทำตัวยังกะครูคุมเด็กทัศนศึกษา
แม้จะพูดเหมือนบ่นว่าหากร่างบางกลับรู้ว่าพี่ชายไม่ได้จริงจังนัก ก็แค่บ่นอะไรไปเรื่อยตามประสาคนช่างพูด
จึงเพียงแค่ยิ้มน้อยๆให้แล้วก็เดินตามไปเรื่อยๆ ปล่อยให้คนช่างพูดบ่นไปไม่ได้หยุดปาก
อ้าว!..Sugi..จะไปแล้วหรอ? ไม่ใช่ใครที่ไหน Jนั่นเอง ในมือยังมีเบียร์อีกครึ่งโหล.. หน้าก็แดงๆ ก่อนหน้านี้ก็คงดื่มไปไม่ใช่น้อย นี่ก็คงเตรียมจะไปต่อแล้วสิท่า
ละนั่นใครอะ? หน้าตาบ้องแบ๊ว น้องชายนาย?
หวัดดีฮะ ร่างเล็กเมื่อถูกกล่าวถึงก็คิดว่าควรจะทักทายตามมารยาท
เหอะๆ น่ารักไม่ใช่เล่น ผู้ชายจริงๆรึป่าวน้า.. ผิวข๊าวว ขาว ยังกะผู้หญิง ตัวก็เล็กนี๊ดดเดียว ยังงี้มันน่า
ไม่พูดปล่าวยังยื่นหน้ายื่นตายังกะจะเข้ามาหอมแก้มยังไงยังงั้นแหละ
พูดพอรึยัง? ร่างสูงโปร่งถึงกับเสียงแข็ง ดึงแขนน้องชายให้หลบพ้นเพื่อนหัวทอง นายเมาแล้วมั้งJ กลับบ้านไปนอนซะเหอะ ชั้นก็จะกลับละ บาย
ว่าแล้วก็ฉุดกระชากลากแขนน้องชายให้เดินตามออกมาไวๆ
โอ๊ยๆๆๆ เจ็บน้าาา เจ็บๆๆ ปล่อยได้แล้ว ร่างเล็กร้องประท้วงเมื่อถูกลาก แขนเล็กๆถูกมือใหญ่กำแน่นเมื่อปล่อยออกมาก็เป็นรอยแดงเป็นปื้น จะบ้ารึไง ลากมาได้
แรงก็ยังกะช้างสาร แขนคนนะ..ไม่ใช่ลูกเกาลัด ไม่ต้องบีบซะยังกะจะให้แตกหรอกน่า.. ร่างบางบ่นไปก็คลำแขนตัวเองป้อยๆ ดูซิเนี่ย พรุ่งนี้ได้เขียวปี๋แน่เลย
ร่างสูงเมื่อถูกบ่นว่าก็ตาวาว ก็ดูเราทำสิ ไปโปรยเสน่ห์กับเจ้าJมันทำไม เคยเล่าให้ฟังไม่ใช่หรอว่าหมอนี่มันเจ้าชู้ แล้วดูท่ามันเมายังงั้นเล่นหูเล่นตากับมันอีก
หัวคิดน่ะมีบ้างมั้ย ถ้าชั้นไม่พาออกป่านนี้ถูกไอ้หมอนั่นลากไปไหนต่อไหนแล้ว ไม่รู้มันเป็นยังไงเหมือนกัน
รู้แต่ว่าเห็นใครมาทำท่าสนใจเจ้าน้องชายคนนี้แล้วมันโมโห รู้ตัวอีกทีก็ว่าน้องชายซะสาดเสียเทเสียไปแล้ว
กว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ก็ได้เป็นร่างบางยืนน้ำตาคลออยู่พอดี
ที่พูดน่ะ คิดยังงั้นจริงๆหรอ zo_chanงี่เง่า ไปตายซะไป๊..!! ว่าแล้วก็หันหลังวิ่งหนีไป ทำไมถึงได้มีพี่ชายงี่เง่ายังงี้นะ
คำพูดของร่างสูงเหมือนจะบาดลึกลงในความรู้สึก ทำให้ร่างบางเกิดน้อยใจขึ้นมา
อ้าวเฮ่ย เดี๋ยวก่อนสิ ร่างสูงรีบวิ่งตามไป ด้วยช่วงขาที่ยาวกว่าทำให้สามารถคว้าตัวน้องชายไว้ได้อย่างรวดเร็ว
อารามตกใจที่เห็นร่างบางน้ำตานองหน้าทำให้sugizoกอดryuichiไว้แน่น รับรู้ถึงอาการสั่นน้อยๆของร่างตรงหน้า ..นี่ryu_chan..อย่าร้องไห้สิ ชั้นขอโทษนะ
ชั้นมันงี่เง่าเองแหละ ที่พูดไปไม่คิด ขอโทษนะ ..เงียบเถอะนะ ร่างสูงพร่ำขอโทษจนเมื่อรู้สึกว่าร่างในอ้อมกอดนิ่งเป็นปกติดีแล้วจึงดันไหล่บางออกมาเบาๆ
มือใหญ่ปาดน้ำตาบนในหน้าให้แล้วจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผาก หยุดร้องแล้วใช่มั้ย กลับบ้านกันเถอะนะ เอางี้นะ เพื่อเป็นการชดเชย
พี่งี่เง่าคนนี้จะเลี้ยงไอติมryu_chanเป็นเวลา1อาทิตย์ พร้อมทั้งยกกรรมสิทธิ์ในการครอบครองทีวีให้เป็นเวลา1เดือนเลยเอ้า.. ได้ผล ร่างบางยิ้มร่าขึ้นมาทันที
จริงๆนะ? เย่ๆ ดีจัง งั้นก็กลับก็เถอะ คราบน้ำตาเมื่อตะกี๊เหมือนจะหายไปทันใด ตาใสๆยิ้มจนยิบหยี แทบจะจูงมือพี่ชายskipกลับบ้าน
ไม่รู้จะดีใจอะไรกันนักน้า กะอีแค่ไอติมกับทีวี ไม่รู้จักโตซักทีน้องคนนี้
ถึงจะคิดยังงั้นแต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มสดใสของน้องชายกลับทำให้ร่างสูงใจเต้นแปลกๆ ท่าทางยังงี้มันน่า หอมแก้ม ชะมัด! เอ๊ะ..
นี่เรากลายเป็นเฒ่าหัวงูแบบเจ้าJไปแล้วหรอเนี่ย..!?! ร่างสูงชักจะสับสนกับความคิดของตัวเอง