SPECIAL BINGO 3

by black & blood

เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินนาริตะก็มีรถพยาบาลมารับทาคามิโดยที่ชินก็ตามขึ้นรถไปด้วย

ในขณะเดียวกันข่าวช่องNKK ก็ได้ออกอากาศข่าวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"คุณชิมาดะครับ"พนักงานคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้อง

"อะไร โวยวายเสียงดังเชียว"

"ดูข่าวด่วนหรือยังครับ" พนักงานพูดไปหอบไป

"ข่าวอะไร ไหนใครเปิดทีวีหน่อยสิ"

กริ๊ก…'รายงานข่าว HIJACKยังไม่ทราบสัญชาติไปทำการยึดเครื่องบินของ JAL WAY เที่ยวบินที่ JW2721 เดินทางจากสนามบินกรุงลอนดอนสู่นาริตะ และได้มีการต่อสู้กันระหว่างผู้โดยสารและสลัดอากาศและสามารถจับสลัดอาากาศได้ทั้งหมดแต่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ คือ นายแบบชื่อดัง ทาคามิ อุค่อน ซึ่งทราบขั้นต้นว่าถูกยิงได้รับบาดเจ็บ ถ้ามีความคืบหน้าทางสถานีจะนำเสนอเป็นระยะ ระยะ'

ผู้จัดการสาวสวยก็กดโทรศัพท์ "Hello นั่นใครพูด ชินเหลอนี่ชิมาดะนะ"

"ครับ"ชินคุยโทรศัพท์ไปสะอื้นไป

"ชิน ทาคามิเป็นอะไรบ้าง"

"เพราะผม…เพราะผมเขาถึงถูกยิง"ชินยิ่งสะอื้นหนักขึ้น

"ชินใจเย็นๆ ตอนนี้ทาคามิเป็นอย่างไรบ้าง"

"เข้าห้อง ER ไปเป็นตั้งนานแล้วยังไม่ออกมาเลยครับ"

"งั้นฉันจะไปที่โรงพยาบาลเดี่ยวนี้เลย ใจเย็นก่อนนะชิน"

หน้าห้องฉุกเฉิน ชินที่กำลังรอฟังข่าวอาการของทาคามิอยู่ด้วยความกังวลได้สักพักคุชิมาดะก็มาถึง

"ชินหมอออกมาหรือยัง"

"ยังไม่มีใครออกมาเลยครับ"

แล้วประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก ทั้งสองคนก็รี่ตรงเข้าไปถามหมอ

"คุณหมอ ไม่ทราบว่าอาการของทาคามิคุงเป็นอย่างไรบ้าง"

"อาการของคนไข้ปลอดภัยแล้วแต่คงจะต้องพักผ่อนนานหน่อยเพราะเขาเสียเลือดมาก"

"ผมขอเข้าไปเฝ้าไข้ได้หรือเปล่าครับ"

"ได้ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้ วันนี้หมอให้อยู่ในห้องนี้ไปก่อนเพื่อดูอาการ"

"ครับ"

หมอก็เดินตรงเข้าไปที่ห้องพัก

"ชินกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนดีกว่า แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

"ครับ" แล้วชินก็เดินออกไป

เมื่อมาถึงอพาทเมนต์ที่เขาอยู่กับทาคามิพอเดินเข้าไปในห้องเขาก็เดินตรงเข้าไปอาบน้ำพออาบเสร็จก็จัดของเพื่อเตรียมไปเฝ้าไข้ในวันพรุ่งนี้ เขาออกมาดู TV ที่ห้องนั่งเล่น ความสนใจของชินไม่ได้อยู่ที่ TV เลยเขากลับมองไปรอบๆห้องคิดถึงเวลาที่เขาอยู่ที่นี่กับทาคามิ ทาคามิคอยแกล้งเขาอยู่เสมอเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ดึกแล้วเขายังไม่รู้สึกง่วง แต่เขาต้องสั่งตนเองว่าต้องไปนอน พรุ่งนี้ต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้า ชินนอนกระสับกระส่ายสักพัก ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปแล้วเดินตรงไปหยุดที่หน้าห้องของทาคามิเขาหยุดยืนอยู่สักพักจึงเปิดเข้าไปแล้วตรงไปนั่งลงที่เตียง เขารู้สึกได้กลิ่นไอของทาคามิอยู่ในห้องนี้

เขาหยิบหมอนขึ้นมากอดไว้แนบอก เขาคิดย้อนไปตอนที่ทาคามิถูกยิงเพียงแค่คิดว่าเขาเกือบจะเสียทาคามิไปนั้นน้ำตาก็หลั่งไหลพลั่งพลูออกมากเขาล้มตัวลงนอนที่เตียง

ชินนอนร้องไห้อยู่สักพักก็หลับไป

ตอนเช้าชินรีบไปโรงพยาบาลแต่เช้าเขาตรงไปที่ห้องคนไข้พิเศษเมื่อเข้าไปในห้องเขากลับเป็นฝ่ายที่แปลกใจเพราะเขาพบว่าทาคามิตื่นอยู่

"ทาคามิทำไมนายตื่นเร็วจังทีวันทำงานต้องให้ ฉันปลุกอยู่ทุกวัน" ทาคามิได้แต่มองหน้าชินแล้วยิ้มตอนที่เขาถูกยิงเขาทั้งดีใจและเสียใจ เขาดีใจเพราะเขาสามารถช่วยชินได้แต่เขาเกือบจะไม่ได้เห็นหน้าน่ารักๆของชินอีก

ชินเอาดอกไม้ที่ซื้อมาใส่แจกันแล้วชินก็เข้าใจ "อ๋อ นางพยาบาลสวยใช่ใหมหละ"

"เปล่า ฉันแค่อยากเจอหน้านายไวๆ ก็เท่านั้นเอง"ทาคามิส่งยิ้มให้

"คิดอะไรบ้าบ้า" ชินเขินทำเป็นจัดดอกไม้ต่อ

ช่วงที่นอนอยู่โรงพยาบาลเป็นช่วงที่ทาคามิมีความสุขมากเพราะชินเอาใจเขาและตามใจเขาทุกอย่างไม่ว่าเขาจะขออะไรที่งี่เง่าก็ตาม อย่างเช่นวันแรกที่เขาอยู่โรงพยาบาล

"ทาคามิกินข้าวได้แล้ว"

"ป้อนให้หน่อยชิชิน ฉันไม่ค่อยมีแรงเลย"ทาคามิทำเสียงออดอ้อน

"อะไรแค่นี้ก็ต้องป้อนด้วย"

"ก็ได้ กินเองก็ได้"ทาคามิพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ลุกไม่ไหว

ชินเห็นอย่างนั้นจึงรี่เข้าไปช่วย "มา..ป้อนให้ก็ได้"

ทาคามิกินข้าวไปยิ้มไป

"มีอะไรขำนักรึไง ยิ้มอยู่ได้"

"เปล่า"ทาคามิก็กินข้าวต่อไปอย่างมีความสุข

พอตกกลางคืนทาคามิก็เรียกชินที่นอนอยู่บนเตียงสำหรับคนเฝ้าไข้ "ชินมานอนกับฉันหน่อยสิฉันนอนไม่หลับ"

"มากไปใครจะนอนกับนายเตียงเล็กแค่นี้"

"โถ่..ไม่สงสารคนป่วยเลย"

"ก็ได้แต่แค่นั่งข้างเตียงก็พอนะ"

ชินก็ลุกขึ้นและเอาผ้าห่มมานั่งข้างเตียง แต่สักพักทาคามิก็นอนกระสับกระส่ายอยู่อีกพักใหญ่

"ก็ได้นอนด้วยก็ได้ขืนอยู่อย่างนี้ทั้งฉันทั้งนายไม่ได้นอนกันพอดี"

ชินก็ขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆทาคามิ ทาคามิเอื้อมมือมากอดชินเอาไว้

"เฮ้ย"

"ไม่เป็นไรหลอกแค่กอดเฉยๆ ไม่ทำอย่างอื่นหลอกน่า"

เช้าวันรุ่งขึ้น

"ขอโทษนะค่ะ ขอวัดไข้หน่อยคะ" นางพยาบาลเปิดประตูเข้ามาเห็นทั้งทาคามิและชินนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง

"อุ๊ย…ขอโทษค่ะ"แล้วนางพยาบาลก็รีบบิดประตูออกไป

 to be continue