LOVE MODE FANFICTION

ตอน

 Room Service

โดย นาง(หนูนาง)

………………………………..

วันนี้อากาศแจ่มใส ผู้คนต่างออกมาเดินถนนด้วยอารมณ์เบิกบานหลังจากที่ไม่สามารถทำได้ เพราะฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวัน แต่ณ ตึกที่ทำการ B&B กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทำหน้าตาตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับว่าโลกนี้ถึงกาลอวสานก็ไม่ปาน

“นี่…จินคุง ทำไมทำหน้าตาซึมกระทืออย่างนั้นล่ะ ยิ้มหน่อยสิ” ผู้จัดการของB&B ทักขึ้นเมื่อเห็นพนักงานของเขามีท่าทางอย่างที่เห็น

“ครับ…” จินคุง หรือ จิน อากาอิชิ รับคำจากผู้จัดการก่อนที่จะเดินมาที่ห้องพักของพนักงาน

“เฮ่อ……” จินคุงถอนหายใจเป็นครั้งที่ 100 แล้วสำหรับวันนี้

“เป็นอะไรไป จินคุง “ เสียงพนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งทักขึ้น

“วันนี้ผมไม่อยากทำงานเลยครับรุ่นพี่” จินคุงพูดขึ้นพร้อมกับดื่มกาแฟ

“โอ้! อยากนี้แสดงว่าไปเจอกับคุณจินไนอีกล่ะสิ” รุ่นพี่พูดถึงโฮสต์ ที่ว่ากันว่าเก่งกาจ(?)ที่สุดในB&B

“ทำไงได้ล่ะ ก็พวกเราน่ะเป็นพนักงานบริการนี่ จะคอยหลบแค่ไหนก็ต้องเจอซักวันอยู่ดีแหล่ะนะ” รุ่นพี่พูดก่อนจะเดินออกไปทำงานต่อ ส่วนสาเหตุที่จินคุงต้องมานั่งทุกข์ใจอย่างนี้ก็เนื่องมาจากว่า………….เมื่อ 2 เดือนก่อนหน้านี้ เขาซึ่งเป็นนักเรียน ม.ปลายธรรมดา ที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรในชีวิตจนกระทั่ง เมื่อพ่อของเขาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวได้ตายลงและทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ทำให้เขาต้องมาทำงานที่B&B เพื่อชดใช้หนี้ก้อนนั้น ตอนแรกๆก็ไม่เท่าไหร่แต่มีอยู่วันหนึ่งขณะที่กำลังนำไวน์ราคาแพงไปส่งให้ที่ห้องลูกค้า V.I.P. เมื่อเปิดประตูก็พบกับชายคนหนึ่งที่คาดว่าคงจะเป็นโฮสต์แน่นอน แต่เนื่องด้วยเพิ่งทำงานเลยไม่ค่อยรู้จักชื่อกับหน้าเท่าไหร่ ขณะที่กำลังเดินนำไวน์มาไว้ที่โต๊ะอยู่เสียงลูกค้าที่กำลังอยู่ในห้องน้ำก็เรียกชื่อจิน ซึ่งเขาก็สงสัยว่าทำไมรู้ชื่อเขาได้แต่ก็รีบขานรับออกไปทันที ทีนี้โฮสต์ที่ยืนอยู่ข้างนอกกับเขาก็มีสีหน้าประหลาดใจทันที พร้อมกับถามเขาว่าชื่อจินเหรอ เขาก็ตอบว่าใช่และก็เดินออกจากห้องไป วันต่อมาขณะที่จินคุงกำลังจัดเตียงอยู่ภายในห้องลูกค้าที่ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องน้ำอยู่กับโฮสต์คนเมื่อวาน จินคุงก็ต้องสะดุ้งตกใจกับเสียงครางของลูกค้าที่ดังออกมา แต่จินคุงก็พยายามไม่สนใจยังคงจัดเตียงต่อไป แต่แล้วเสียงคราวนี้แทบทำให้ช็อค เพราะลูกค้าคนนั้นถึงกับร้องตะโกนชื่อของเขาออกมาก่อนที่จะเงียบหายไป พร้อมกับเสียงน้ำที่ถูกเปิดเริ่มดังขึ้นแทน จินคุงยังคงยืนนิ่งหน้าแดงทำอะไรไม่ถูกจนเมื่อประตูห้องน้ำเปิดออกโฮสต์คนนั้นก็เดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพร้อมกับยิ้มให้ ก่อนที่จะพูดกับเขาว่า “เมื่อวานลืมแนะนำตัว ชั้นชื่อจินไน คุนิอากิ เรียก จิน ก็ได้นะ” เมื่อจินคุงได้ยินก็ตกใจไม่คิดว่าจะมีคนที่ชื่อคล้ายๆกัน “ต่อไปคงได้เจอกันบ่อยนะจินคุง” และตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็ต้องเจอกับเหตุการณ์เข้าใจผิดหลายครั้งเพราะชื่อจินเป็นเหตุ เช่นว่า ถูกลูกค้าเรียกหา ถูกโอนเนอร์เรียกบ้าง และอีกสารพัด ซึ่งคนเรียกต้องการจะพบกับ “จินซัง” ที่เป็นโฮสต์ไม่ใช่ “จินคุง” ที่เป็นพนักงานRoom Service อย่างเขาเลย แล้วทุกครั้งเขาจะต้องถูกจินซังคอยพูดแซวบ้าง หัวเราะใส่บ้างเหมือนกับเขาเป็นตัวตลก จนทุกวันนี้แทบไม่อยากทำงานที่นี่แล้วแต่ก็ต้องอยู่เพื่อใช้หนี้ต่อไป ดังนั้นเขาจึงพยายามหลบเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับจินซังตลอดเวลา ทำให้พักนี้ค่อยมีกำลังใจทำงานมากขึ้น แต่ความโชคดีไม่ได้มีอยู่ตลอดไปเพราะวันนี้เขาต้องอยู่ทำงานกะกลางคืนสาเหตุก็เนื่องจากมีพนักงานลางานกระทันหัน ผู้จัดการจึงให้เขาอยู่ทำแทนทั้งๆที่เขาคิดว่าคืนนี้จะนอนดูวีดีโออยู่กับบ้านแท้ๆ

………………………………..

ตกค่ำจินคุงได้รับคำสั่งให้ส่งไวน์ราคาแสนแพงไปยังห้องลูกค้า V.I.P. รายหนึ่ง เขาก็ภาวนาของให้โฮสต์ไม่ใช่จินซัง เมื่อเขามาถึงห้องคนที่เปิดประตูออกให้กลับเป็นลูกค้าเสียเอง

“เขามาสิ” ชายในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำรูปร่างพอๆกับเขาแต่มีอายุมากกว่า ที่คาดคะเนได้ว่าอายุประมาณจินซังบอกให้จินคุงนำไวน์ไปวางไว้ที่โต๊ะกลางห้อง

“ถ้ามีอะไรให้รับใช้กรุณาเรียกที่ Room Service นะครับ” จินคุงโค้งหัวนิดหน่อยตามระเบียบ ขณะที่กำลังจะเดินไปที่ประตูก็ถูกฉุดแขนเอาไว้

“เธออยู่ก่อนสิ” ลูกค้าเอ่ยชักชวนเขา แต่จินคุงก็ปฏิเสธเพราะเขาเป็นพนักงานฯ ไม่ใช่โฮสต์ที่ต้องคอยปรนนิบัติลูกค้า พร้อมกับเดินไปที่ประตูห้องอีกครั้ง แต่แล้วจู่ก็ถูกลูกค้าคนนั้นเอาผ้ามาปิดจมูกจินคุงไม่นานร่างที่ดิ้นรนก็แน่นิ่งด้วยฤทธิ์ของยาสลบที่ใส่อยู่ในผ้าผืนนั้น…………….

“เป็นยังไงบ้าง….จินคุง” จินซัง โฮสต์ที่น่ากลัวที่สุดในความคิดของเขาก็พูดขึ้นมา

“เอาน่า…เดี๋ยวชั้นจะปล่อยให้ แต่….” จินซังหัวเราะกับท่าทางของจินคุง

“ก็ชั้นจะรับขวัญน้องใหม่อย่างเธอไงล่ะ” จินซังพูดพร้อมกับลุกเดินมานั่งที่เตียงพร้อมกับวางกระเป๋าเจมส์บอนด์สีดำลงที่เตียง เมื่อเปิดกระเป๋าออกจินคุงก็แทบจะสิ้นสติเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในกระเป๋านั่น

“เอาน่า…รับรองว่าเธอต้องชอบใจแน่” จินซังพูดจบก็ค่อยถอดเสื้อผ้าของจินคุงออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า มือข้างหนึ่งก็ลูบไล้ไปยังส่วนปลายของร่างกายที่อ่อนไหวที่สุด เคล้นคลึงแผ่วเบาและเริ่มรุนแรงขึ้นจนกระทั่งจินคุงทนไม่ไหวร้องครางออกมาพร้อมกับของเหลวสีขาวที่เปรอะเปื้อนตามต้นขาขาวและมือของจินซัง ตอนนี้จินคุงหน้าแดงที่เห็นจินซังใช้ลิ้นเลียมือที่เปื้อนน้ำสีขาวนั่น

“นี่แค่ออเดิฟนะ” จินซังก้มลงกระซิบที่ข้างหูก่อนที่จะหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ก่อนที่จะจับขาของจินคุงให้แยกออกกว้างพร้อมกับสอดสิ่งนั้นเขาไปยังช่องทางที่คับแคบตรงสะโพกขาวๆของจินคุง ขณะที่จินคุงร้องครางออกมาเพราะรู้สึกถึงสิ่งนั้นที่ค่อยๆขยับเขาไปทีละน้อยๆจนกระทั่งตอนนี้รู้สึกจุกแน่นตรงสะโพกไปหมด เมื่อจินซังหยุดมือก็ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเขาอีกครั้ง

“ต่อไปจะเริ่มเมนคอร์สแล้วนะ” จินคุงร้องครวญครางออกมาสุดเสียงเมื่อจู่ๆ จินซังเปิดสวิตซ์ทำให้สิ่งนั้นที่อยู่ในตัวของเขาสั่นไหว ร่างกายของจินคุงกระตุกเกร็งเป็นระยะที่จินซังเปิดสวิตซ์ และผ่อนลมหายใจหอบเมื่อสวิตซ์ถูกปิดลง ถึงตอนนี้เขาอยากจะต้องห้ามให้หยุดทำอย่างนี้แต่แทบไม่มีแรงขยับปากพูดประโยคใดๆออกมาได้เลย มีเพียงแต่เสียงครางสลับกับลมหายใจที่หอบเหนื่อยเท่านั้น

“คราวนี้จะเร่งให้สุดล่ะนะจินคุง” จินซังหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเปิดสวิตซ์เร่งให้สุด จินคุงถึงกับผวาเมื่อต้องรับแรงสั่นสะเทือนที่อย่ภายในร่างกาย มือที่ถูกพันธนาการกับหัวเตียงเกร็งแน่นพร้อมบิดไปมาจนกระทั่งข้อมือมีรอยเลือดซิบๆ และแล้วจินคุงก็ไม่สามารถกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีก ต้องร้องครางออกมาสุดเสียงพร้อมกับหรั่งของเหลวออกมาเปรอะเปื้อนขาขาวนวลอีกครั้ง จินซังปิดสวิตซ์เครื่องมือนั่น ก่อนที่จะค่อยๆดึงออกมาจากตัวของจินคุง

“เป็นไง….ดื่มสิ” จินซังประคองให้เขาดื่มน้ำจากแก้วเจียรไน

“แค่กๆๆ…ฮ่า” จินคุงสำลักน้ำเพราะรีบดื่มมากไป

“เอาล่ะเรามาต่อยก 2 กันดีกว่านะ” จินซังพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่จินคุงมองเห็นว่ากลายเป็นปีศาจไปเสียแล้ว

“ดูสิ..ยังไม่เห็นหมดแรงเลย” จินซังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่จะเริ่มยกที่สองกับจินคุงต่อไป………

……………………………….

“จินซัง อย่ารังแกเด็กใหม่นักสิครับ” อิซุมิ โฮสต์ฝ่ายรับหน้าสวย No.1 ของB&B พูดขึ้นเมื่อเดินผ่านมาเจอกับจินซัง

“ใครว่าล่ะ แค่อยากให้สนุกก็แค่นั้นเองนะ” จินซังพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา

“นี่ถึงขนาดเป็นไข้ ลาหยุดไปตั้ง 3 วันเนี่ยนะสนุก” อิซุมิอืมกับการเล่นสนุกของจินซังที่ใครๆต่างก็รู้จักนิสัยของเขาดี ว่าถ้าลองบอกว่าจะรับน้องแล้วล่ะก็ต้องมีวิธีการแต่ละอย่างที่ใครๆสุดจะคาดเดาได้

“แต่ทำไมถึงทำแบบนี้กับเค้าล่ะ” อิซุมิไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมายุ่งกับพนักงาน Room Serviceด้วย เพราะปรกติจินซังไม่เคยใส่ใจกับพนักงานของRoom Service เท่าไหร่นัก

“ก็เห็นว่าชื่อน่ารักดีน่ะ” จินซังพูดพร้อมกับยิ้มเมื่อนึกถึงรูปร่างหน้าตาที่ออกจะน่ารัก ดูบอบบางกว่าเขา

“น่ารัก!? แค่นี้น่ะนะ” อิซุมิแทบจะลมจับเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว

“ก็ชื่อจิน น่ะน่ารักทุกคนน่ะแหล่ะอิซุมิ” พูดเสร็จก็เดินจากไป ปล่อยให้อิซุมิยืนนิ่ง

“น่ารัก…ชั้นว่ายกเว้นแต่จินซังคนเดียวล่ะมั้งที่น่า….” อิซุมิบ่นออกมาถึงนิสัยของจินซังที่ตรงกันข้ามกับที่พูดออกมากจากปากของจินซังเอง……….

THE END

คุยกันหน่อย: ตอนนี้แต่งขึ้นมาเพราะได้ดูสแกนภาพของปอโกะน่ะค่ะ สำหรับตอนนี้เป็นเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ป๋าจินจะเจอกับเจ้าชายตาสีม่วงนะคะ ส่วนตัวจินคุงนั้นสมมติขึ้นเอง ก็ลองคิดดูนะคะว่าถ้าเกิดมีคนที่ชื่อคล้ายๆกับป๋าจินแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ก็ดูนิสัยโดยรวมๆของป๋าแกน่ะค่ะ แบบว่าชอบแกล้งคนที่หนึ่งเลย แต่ไอ้อุปกรณ์ไม่ค่อยเขียนมากเดี๋ยวมันจะกลายเป็นวิปริตไป ฮ่าๆๆๆๆ