กริ้งงงงง……"เอาหละทุกคนวางปากกาหมดเวลาแล้ววางกระดาษคำตอบไว้ที่โต๊ะแล้วออกจากห้องได้" ครูผู้คุมสอบวิชาสุดท้ายของเทอมนี้บอกกับทุกคน

"เฮ้อ สอบเสร็จซะที " ชินพูดออกมาอย่างสบายใจเพราะเหมือนภาระที่หนักอึ่งได้สิ้นสุดลง

ทาคามิเดินเข้ามาโอบไหล่อย่างเบามือแล้วพูดกับชิน "นายจัดกระเป๋าเสร็จหรือยังต้องเดินทางพรุ่งนี้เช้านะ"

"ยังเลย…ก็มัวแต่อ่านหนังสือสอบอยู่นี่ไง" ชินปัดมือที่โอบไหล่ตนออก

"พวกนายจะเดินทางไปไหนกัน" เมกุมุถามขณะเดินมาสบทบ

"ทาคามิต้องไปเดินแบบที่ยุโรปหลายประเทศเลย" ชินตอบหนุ่มน้อยหน้าใสที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็ก

"พวกนายต้องระวังตัวนะฉันมีลางสังหรอะไรบางอย่าง" เมกุมุบอกด้วยเสียงกังวนซึ่งสื่อให้รู้ว่าเขาจริงจังกับเรื่องที่พูดออกไป

เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้วชินกับทาคามิหันมามองหน้ากันและกันแต่ แล้วชินก็บอกด้วยเสียงที่ไม่ค่อยจะมั้นใจเท่าใดนักเพราะลางสังหรของเมกุมุมักจะเป็นจริงเสมอ "คงไม่มีอะไรมากมั้งก็คงอย่างที่เคยเจอนั่นแหละ"

"ก็ขอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแล้วกัน "เมกุมุอวยพรให้

"แล้วพรุ่งนี้เดินทางกี่โมงหละฉันจะได้ไปส่งที่นาริตะ"ผู้ที่มีสัมผัสที่6 ถามออกไป

เป็นเสียงของทาคามิที่ตอบออกไปว่า "ไปเที่ยวบินที่ JAL450 เครื่องออกตอน 8โมงเช้า"

"อืม..แล้วเจอกับพรุ่งนี้นะ" แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ที่อพาทเมนท์ของทาคามิ

"ชินจัดของเสร็จหรือยัง" เสียงของทาคามิดังเข้ามาพร้อมกับเจ้าของเสียงนั้นได้เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องนอนของชิน

"นี่เมื่อไหล่นายจะเคาะประตูก่อนเข้าห้องซะที " ชินบ่นและไม่หันมามองผู้ที่พึ่งเข้ามาให้ห้องของตนเองแต่อย่างใดและยังคงจัดของลงกระเป๋าต่อไป

ทาคามิเดินมานั่งบนเตียงข้างๆชินแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวน "นี่นายคิดยังไงกับที่เมกุมุบอกเมื่อตอนเย็น"

"ก็คงไม่มีอะไรมั้งอย่างมากก็คงเหมือนทุกๆครั้งมั่ง" ชินตอบออกไปทั้งที่ยังไม่หยุดจัดของ

"อืม…." ทาคามิเงียบไปนาน ชินจึงหันมามองผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆเขา "เป็นอะไรไป ทาคามิ"

"ครั้งนี้ฉันรู้สึกแปลกๆนะ รู้สึกไม่สบายใจเลย" ทาคามิมีท่าทางกังวน

"ฉันว่านายคิดมากเกินไปแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันจะปกป้องนายเอง ไม่ต้องกลัวไปนอนเถอะพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า" ชินบอกเพื่อปลอบใจเพื่อนทั้งที่ครั้งนี้เขาก็รู้สึกแปลกๆอยู๋เหมือนกัน

ทาคามิบอกกลับตัวเองในใจ 'นั่นแหละที่ฉันเป็นห่วงถ้าเกิดอะไรขึ้นกลับฉันมันไม่เท่าไหลหลอกแต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับนายหละฉันจะทำอย่างไร' "คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับง่ายๆหลอก" ทาคามิทำเสียงเนือยๆ

"ยังไงก็ต้องไปนอนไปได้แล้วไป ฉันก็จะนอนแล้ว" เสียงของชินบ่งบอกว่ารำคารเต็มที

"งั้นของพรให้นอนหลับสบายๆหน่อยสิ " ทาคามิทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่น

วันนี้มันจะมาไม้ไหนแน่วะเนี่ย ชินรู้สึกถึงความผิดปกติของทาคามิหรือว่าจะกังวนใจมากจริงๆ คงไม่มีลูกไม้อะไรอีกหลอกมั๊ง "ขอให้หนูน้อยนอนหลับฝันดี" ชินแกล้งพูดพร้อมทั้งโอบศีรษะด้านหลังของทาคามิให้มาใกล้แล้วจูบหน้าผากไปหนึ่งที

ทาคามิตกใจกลับการกระทำของชิน แต่เขารู้สึกดีใจมากกว่า

"ราตรีสวัสชิน" แล้วทาคามิก็โน้มตัวมาหอมแก้มชินฟอดนึง แล้วรีบเดินออกจากห้องไปก่อนที่จะโดนชินต่อยเอา

"ทา...คา…มี้ แก ฝากไว้ก่อนเถอะ" ชินเอามือจับแก้มข้างที่ทาคามิหอมมองตามอย่างโกรธโกรธ

สนามบินนาริตะ

เมกุมุ โทรุ ก็มาส่งชินกับทาคามิที่สนามบิน

"ครั้งนี้ไปกันแค่ 2 คนเหลอ"เมกุมุถามเมื่อไม่เห็นผู้จัดการของทาคามิมาด้วย

"อืม..ครั้งนี้ไปกันแค่ 2 คน คุณชิมาดะไม่ว่างมาด้วย" แล้วเสียงเรียกผู้โดยสารที่จะไปปารีสขึ้นเครื่องซึ่งเป็นเที่ยวบินที่ทาคามิกับชินต้องไป

"ต้องไปแล้วหละ แล้วกลับเมื่อไหล่จะโทรไปบอก" ชินลาเพื่อนทั้ง 2

"เดี่ยวชิน ทาคามิด้วย นี่เครื่องรางเมื่อวานฉันไปไหว้พระมาเลยเอามาให้นาย เอาไปคนละอัน และขอให้พวกนายโชคดี"เมกุมุส่งเครื่องรางพร้อมกับอวยพรให้คนทั้งสอง

ชินซึ้งในน้ำใจของเมกุมุจนพูดไม่ออกแถมพาลจะร้องไห้สะอีก ทาคามิเห็นท่าจะไม่ดี"เฮ้..เฮ้..จะร้องทำไม" แล้วทาคามิก็จับหัวของชินชุกอยู่กับอกของเข้าซึ่งให้ความรู้สึกอบอุ่นกับชินอย่างมาก แล้วทาคามิก็ยื่นมือไปรับเครื่องราง "ขอบคุณมากนะเมกุมุ"

ถึงตาโทรุอวยพรบ้าง "ขอให้โชคดีนะ"

"ขอบคุณ"ทาคามิกล่าวขอบคุณอีกครั้งแล้วจึงจูงมือชินเข้าไปที่ประตูผู้โดยสาร

บนเครื่องบินโบอิ้ง 747 ของสายการบิน JAL WAY บินสู่กรุงปารีส

"นี่ทาคามิทำไมครั้งนี้คุณชิมาดะไม่มาด้วยหละ" ชินถามขณะที่ยังมองออกไปนอกหน้าต่างของเครื่องบินแลัวก็หันมามองทาคามิ

"คุณชิมาดะติดธุระสำคัญมาด้วยไม่ได้ แต่นายไม่ต้องกังวลนายรู้รึเปล่าว่ามากับใคร"ทาคามิทำท่าวางฟอร์มเติมที่

"เออรู้ว่ามากับคนเก่ง" ชินตอบแบบประชดเล็กๆงอนหน่อยๆ "แค่นี้ก็ต้องงอนด้วย"ทาคามิทำเสียงอ้อน "ไม่ได้แต่โกรธโว้ย" ชินตอบเสียงดุ

"น่านะเลิกโกรธเถอะ ฉันง่วงนอนจะแย่แล้วเมื่อคืนนอนไม่หลับ นอนนอนหน่อยนะ" แล้วทาคามิก็หลับโดยพิงไหล่ของชินแทนที่จะปรับเบาะนอน

"เฮ้ย" ไม่เป็นไรปล่อยมันซักวันแล้วกันสักพักชินก็หลับไปอีกคน

ปารีส ฝรั่งเศส

ที่โรงแรมทาคามิกำลังคุยอยู่กับพนักงานที่หน้าเคาเตอร์เพื่อจะเช็คอินคุยซักพักก็หันมา "ชินไปกันเถอะ"ทาคามิหิ้วกระเป๋ากำลังจะเดินออกไป ชินฉุดแขนไว "นายจะไปไหน"

"ที่นี่ห้องเดี่ยวเต็มแล้ว เหลือแต่ห้องคู่ เราไปหาดูที่อื่นกันเถอะ "

" นี่เราเดินหากันมาทั้งวันแล้วนะที่ไหนที่ไหนก็เต็มหมด พักที่นี่ก็ได้ ไม่ต้องไปหาแล้ว"

เมื่อเช็คอินเสร็จทั้งสองคนก็เดินขึ้นห้อง

"ชินนายอาบน้ำก่อนแล้วจะได้ลงไปกินข้าวเย็นกัน" ทาคามิบอกขณะเอาของออกจากกระเป๋า

ห้องอาหารเลอชอง ที่อยู่ในโรงแรมเป็นห้องอาหารที่บรรยากาศของห้องอาหารเป็นที่ค่อนข้างโรแมนติก มีแสงไฟสลัวๆบนโต๊ะมีดอกกุหลาบสีแดงปักอยู่ในแจกันสีขาว

ทั้งสองคนมาทานอาหารที่ห้องอาหาร จริงๆแล้วทาคามิจงใจเลือกทางอาหารที่นี้แทนที่จะสั่งอาหารขึ้นไปทานที่ห้องเพราะอยากมีโอกาสทางข้าวกับชินในบรรยากาศโรแมนติกสักครั้ง

ชินเปิดเมนูดู "โอ้โห ทำไมแพงอย่างนี้หละ "ถึงชินจะอ่านไม่ออกก็พอจะเดาราคาที่เขียนไว้ได้ ทาคามิเงยหน้าขึ้นมาจากเมนู

"จะกินอะไรก็สั่งไปเถอะฉันเลี้ยงเอง"

"มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว"ชินก้มดูเมนูอีกครั้งหนึ่งทำหน้างงแล้วก็เงยหน้าขึ้มามองทาคามิ

"อ่านไม่ออกสักตัว นายก็สั่งเลยเอาไอ้ที่อร่อยมาหลายๆอย่างวันนี้เดินทั้งวันหิวจะแย่"

ชินมีความสุขกับการได้กินอาหารอร่อย ส่วนทาคามิก็มีความสุขกับการที่ได้ทานอาหารกับชินอย่างคู่รัก เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จก็กลับขึ้นห้องเปลี่ยนชุดนอน ทาคามิเปลี่ยนชุดนอนเสร็จก็หยิบหมอนกลับผ้าห่มเดินไปที่โซฟา ในขณะเดียวกันกับที่ชินเดินออกจากห้องน้ำ

"ทาคามินายหอบหมอนกับผ้าห่มจะไปไหน"

"ก็จะไปนอนที่โซฟานะซิ"

"ไม่ต้องเดียวฉันไปนอนที่โซฟาเอง "

"ไม่…ฉันไม่ยอมให้นายนอนที่โซฟาแน่ชิน"

ชินตั้งท่าเถียง "ฉันจะนอน"

ทาคามิโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน "ไม่…"

ชินโต้กลับ "ฉันจะนอน"

ทาคามิก็ไม่ยอมเช่นกัน "ไม่"

ชินเฆ้นท่าว่าทาคามิจะไม่ยอมแน่จึงตัดสินใจแล้วบอกบอกออกไปว่า "ก็ได้งั้นนอนด้วยกันบนเตียงเนี่ยแหละ"

ทาคามิทั้งตกใจทั้งดีใจเพราะไม่คิดว่าชินจะยอมนอนเตียงเดียวกับเขา

"นายแน่ใจนะ"

"ก็ไม่เห็นเป็นไรก็แค่นอนเฉยๆเอง" ในใจทาคามิขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสเขาถึงเพียงนี้

แสงรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้ชินรู้สึกตัวตื่นขึ้นเขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นเขาอยู่อย่างนั้นสักพักนึงจึงรู้สึกตัวว่าเขาอยู่ในอ้อมกอดของทาคามิเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นทาคามิมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ทำให้ชินเขินมากและพักทาคามิออกอย่างแรงจนเกือบทำให้ทาคามิตกเตียง

ชินโวยวายเสียงดัง "นายมากอดฉันทำไม"

"นายมากอดฉันก่อนเองนี่" ทาคามิพูดด้วยเสียงอ่อนโยนขณะลุกขึ้นนั่งบนเตียง

"ไม่จริงหงะ" ชินโต้กลับทันควัน

"ฉันจะโกหกนายทำไม" ทาคามิลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

ขณะนั้นชินเองก็ย้อนกับไปคิดทบทวน 'เอ… เมื่อคืนเรารู้สึกหนาวก็เลยขยับไปหาไออุ่น' เมื่อคิดได้ดังนี้หน้าของชินก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก

ชินหารู้ไม่ว่าทาคามิกำลังกระหยิ่มยิ้มอยู่ในห้องน้ำเพราะเขาเองเป็นคนเร่งแอร์ให้เย้นมากขึ้น

วันแรกเป็นวันซ้อมเดินชินก็ตาทาคามิไปด้วยทุกอย่างก็เป็นไปได้ด้วยดี ออกจะดีมากผิกปกติด้วยซ้ำไปเพราะไม่มีอุบัติเหตุใดใดเกิดขึ้นเลยแม้ว่าจะเป็นเพียงบุติเหตุเล็กๆก็ตามและแล้ววันที่โชว์จริงก็มาถึง ชินตามติดทาคามิทุกฝีก้าว

"ชินวันนี้นายเป็นอะไรตามติดฉันแจเลย ปกติไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย"

"ก็ไม่มีอะไรกันไว้ก่อน" การเดินแบบครั้งนี้ประสบความสำเร็จสูงไม่มีอะไรผิดพลาดแม้แต่น้อย

"ชินเสร็จงานแล้วพรุ่งนี้เราไปเทียวกันมั้ย ยังมีเวลาอีกหลายวันก่อนที่จะไปสวิส"

"ไม่ไปหลอกเปลืองตัง"

"ไม่เป็นไรฉันออกค่าใช้จ่ายให้"

ชินเงียบไปพักหนึง'ถ้าถ่ายรูปทาคามิแล้วเขาไปขาย' ขณนั้นในหัวของชินคำนวนเป็นตัวเลขอย่างรวดเร็ว

"ตกลงงั้นพรุ่งนี้ไปกัน"

วันรุ่งขึ้นทั้งคู่ไปเที่ยวที่ต่างในกรุงปารีสกันอย่างสนุกสนานผู้คนผ่านไปผ่านมามองดูทั้งค่อย่างชื่นชมเพราะเหมาะสมกันดี ชินสนุกอย่างกับเป็นเด็กๆ ส่วนทาคามิก็มีความสุขเช่นกันเพราะเหมือนได้ออกเดทกับชินไปในตัวชินถ่ายรูปทาคามิและรูปชินที่ทาคามิถ่ายและรูปพวกเขา 2 คนอย่างสนุกสนาน กว่าจะรู้ตัวทั้งคู่ก็เที่ยวกันจนเย็นหมดฟีมล์ไปหลายม้วน แล้วก็ตรงกลับโรงแรมเลยทาคามิสั่งอาหารขึ้นมาทานบนห้องทั้งคู่ทานอาหารกันไปคุยกันเรื่องที่ไปเที่ยววันนี้อย่างสนุกสนานคืนนั้นทาคามิหลับมีความสุขที่สุดในชีวิต

สวิสเซอร์แลน

เมื่อถึงสวิสก็พบเหตุการณ์เดียวกับที่ปารีสคือไม่มีที่พัก(หรือจะเป็นแผนของทาคามิกันแน่นะ)เลยต้องพักรวมกันเหมือนเดิม

วันรุ่งขึ้นทาคามิก็ไปรองชุดเป็นเรื่องปกติที่เห็นทาคามิแล้วก็จะต้องพบชินอยู่ใกล้ๆ งานนี้ เอเลน คลิฟฟอร์ดก็เดินแบบด้วย พอรองชุดเสร็จช่วงบ่ายก็ว่าง

"ชินเดี๋ยวเราไปเดินซื้อของก่อนกลับโรงแรมกัน"ทาคามิบอกชินแล้วหันมาชวนเอเลน

"เอนเลนไปเดินเที่ยวกันมั้ย" ทาคามิชวนนางแบบสาว

"ไปไม่ได้ต้องไปธุระต่อ" แล้วเอเลนก็ขอตัวกลับไปก่อน

"งั้นก็ไปกันเลย" ทาคามิก้จูงมือชินออกไป

ชินสบัดมือออก"ไปเองได้ไม่ต้องจูง"

ทาคามิก็พาชินเดินไปตามร้านต่างๆพอไปถึงร้านขายนาฬิกาชินก็หยุดยืนดูนาฬิกาเรือนหนึ่งอยู่นานทาคามิจเลยชุดชินเข้าไปดูข้างใน

"ไม่ต้องเข้าไปดูหรอก ยังไงก็ไม่มีเงินซื้อ"

" ไม่เป็นไรไม่ซื้อก็ดูได้นี่" ชินมองดูนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นอย่างสนใจ

ทาคามิก็คุยกับพนักงานขอดูนาฬิกาพนักงานขายหยิมมาให้ทาคามิแล้งทาคามิก็ส่งต่อให้ชินรองใส่ดู ชินรองใส่ดูยิ่งได้รองใส่ยิ่งถูกใจกะว่าถ้าไม่แพงมากก็จะซื้อพอมองดูราคาแล้วก็เสียดายราคาแพงขนาดนี้ไม่มีปัญญาซื้อหรอกจึงถอดคืนพนักงานขายไปแล้วพาทาคามิออกมานอกร้าน "ทำไมไม่เอาหละฉันว่ามันก็สวยดีนะ"

"ราคาแพงอย่างนั้นใครจะไปซื้อไหว "

พอเดินไปสักพักทาคามิสังเกตุเห็นว่าชินดูไม่สนุกเลยชวนกันกลับโรงแรมแล้วทั้ง 2คนก็เดินทางกลับโรงแรมพอทั้งคู่เข้าห้องพักได้ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

กริ้งงงงงง…กริ้งงงงง……

ทาคามิเดินไปรับ"Hello ทาคามิครับ"

"อ้าวเอเลนมีอะไร"….."ได้เดียวเจอกันแค่นี้นะ"ทาคามิก็วางสาย

"ชินอย่างพึงเปลี่ยนชุด เอเลน ชวนไปทาง Dinner"

ทั้งคู่ลงมาเจอเอเลนข้างล่างแล้วทั้งสามก็ออกไปทานข้าวข้างนอก ระหว่างที่กำลังทานข้าวอยู่ทาคามิก็พูดกับทั้ง 2คน

"ขอตัวเข้าห้องน้ำหน่อย "

เอเลนก็เลยคุยกับชิน"ชินสนใจหาเงินพิเศษมั้ย "

"งานอะไร"ชินถามกลับ

"งานเดินแบบ งานง่ายๆแค่ 1 วัน"

ชินกำลังคิด เออท่าเราทำก็จะมีเงินซื้อนาฬิกา

"ตกลง เริ่มเมื่อไหร่หละ แต่ต้องบอกทาคามิก่อนนะ" ชินกับเอเลนคุยกันได้อีกสักครู่ใหญ่ๆ ทาคามิถึงมา

"นึกว่าตายอยู่ในห้องน้ำไปแล้ว แล้วทำไมเหงื่อโชกเลย"ชินพูดกับทาคามิที่กำลังจะทานอาหารต่อ

"ก็ไม่มีอะไรนี่ในห้องน้ำร้อนนิดหน่อย เอ้าทานกันต่อเถอะ"เมื่อทานอาหารเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับโรงแรม เมื่อเข้ามาในห้องชินก็บอกเรื่องที่เขาคุยกับเอเลน

"ทาคามิคือเอเลนชวนฉันไปรับงานพิเศษเดินแบบนายว่าอย่างไร"

"ก็แล้วแต่นายแล้วกัน นายอยากทำหรือเปล่าหละ"

"ก็อยากทำ อยู่"

"งั้นนายก็ทำเลย แล้ววันไหนหละ "

"วันอาทิตย์หลังวันที่นายเดินแบบ 1วัน "

"อืม….งั้นฉันขออาบน้ำก่อนแล้วกัน"แล้วทาคามิก็เดินไปอาบน้ำเมื่ออาบเสร็จก็เรียกชินอาบต่อ ทาคามิแต่งตัวนั่งรอชินอยู่บนเตียง เมื่อชินอาบน้ำเสร็จนั่งเช็ดหัวอยู่ที่โต้ะเครื่องแป้งแล้วทาคามิก็เดินเข้ามาโอบพร้อมกับหอมชินจากทางด้านหลัง ชินมาผลักออก พร้อมกับว่าทาคามิ

"นายทำอะไรหนะ"ชินโกรธจัด

"แค่นี้ก็ต้องโกรธด้วย งั้นฉันขอโทษนะ" ชินงอนใส่แล้วเดินไปที่ที่นอน ทาคามิเดินไปหยิบอะไรบางอย่างมา แล้วยื่นไปตรงหน้าของชิน ชินเงยหน้าขึ้นมองทาคามิ

"อะไร" ทาคามิยิ้มให้ชิน

"ของนาย" ชินหยิบกล่องกำมหยี่สีน้ำเงินตรงหน้ามาเปิดดู ทั้งตกใจและดีใจ เขาดีใจมากจนโผเข้ากอดทาคามิ(โอ้สวรรคทรงโปรดในใจของทาคามิร้ำร้อง)

สีหน้าที่ดีใจหม่นลง "เอาคืนไปฉันรับไม่ได้หรอกของแพงอย่างนี้"ชินยื่นกล้องกำมะหยี่คืนให้ทาคามิแต่ทาคามิไม่ยอมรับ

"นายรับไปเถอะ ถือว่าฉันให้ของขวัญวันเกิดนายล่วงหน้าแล้วกัน"

"ขอบคุณ….ขอบคุณมาก….นายไปซื้อมาตอนไหน"ชินก็หยิบนาฬิกาที่ทาคามิซื้อให้มาใส่

" ซื้อตอนที่ไปทานข้าวนั่นแหละ"ทาคามิก็รู้สึกดีใจที่ชินมีความสุข

วันรุ่งขึ้นทาคามิก็พาชินไปซ้อมเดินแบบแล้วจึงเลยไปที่ซ้อมของตนเอง ทุกวันผ่านไปได้ด้วยดีไม่ว่าจะเป็นงานของทาคามิหรืองานของชินพองานของชินเสร็จสิ้นทั้ง 2 คนก็จัดกระเป๋าเพื่อที่จะเดินทางต่อตามกำหนดการทาคามิต้องไปอังกฤษอีก 1 ประเทศก่อนกลับญี่ปุ่นพอถึงอังกฤษทั้งคู่ก็พักห้องเดียวกันอีกแต่ครั้งนี้เป็นเพราะชินบอกว่าไหนๆก็พักห้องเดียวกันมาตลอดก็พักห้องเดียวกันซะเลยจะได้ไม่เปลือง ผ่านไป 3 วันก็ถึงวันซ้อมใหญ่ ชินเดินเข้ามาหาทาคามิ

"ทาคามิเดี๋ยวฉันออกไปข้างนอกหน่อยนะเดี๋ยวมา"

"อืม อย่าไปนานหละเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" สักพักใหญ่ๆ ชินก็กลับมา เห็นทาคามินั่งรออยู่คนเดียว

"นายไปไหนมาตั้งนาน ฉันรอจนคนอื่นเขากลับกันไปหมดแล้ว"

"ก็แค่ไปแถวนี้เอง ….ไปกลับกันเถอะ"

วันเดินแบบจริงทาคามิก็สังเกตุเห็นว่าชินหายไปสักพัก เมื่อเจอตัวจึงเข้าไปถาม

"เมื่อกี้นายไปไหนมา"

"ก็อยู่แถวนี้แหละนายไม่เห็นเอง" งานเดินแบบประสบความสำเร็จอย่างสูงชินจึงชวนทาคามิไปฉลองความสำเร็จซึ้งทำให้ทาคามิแปลกใจเพราะทุกทีเขาต้องเป็นคนชวน ทาคามิก็พาชินไปทานอาหารที่ร้านอาหารอิตาลี บรรยายกาศโรแมนติกมาก เมื่อทาน main course เสร็จระหว่างที่รอของหวานอยู่นั้นชินก็หยิบกล่องกำมหยี่สีน้ำเงินขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าทาคามิ

"อะ..ให้" ทาคามิเปิดออกดูเห็นนาฬิกา เขาค่อยๆหยิบออกมาอย่างทะนุทนอมเหมือนสมบัติล้ำค่า แล้วเขาค่อยค่อยพิจารณาดูแล้วเห็นที่ด้านในของสายสลักว่า Love For You ชินสังเกตุเห็นว่าทาคามิเห็นข้อความที่เขาให้ที่ร้านสลักให้ก็บอกแก้เขินไป

"ก็ทางร้านขอมีบริการสลักให้ฟรีก็เลยสลักไปอย่างนั้นแหละ" ทาคามิก็ถอนนาฬิกาที่ใส่อยู่ออกใส่อันใหม่ทันที่ แล้วก็ลุกขึ้นโน้มต้วไปหอมแก้มชิน

"เฮ้ยทำอะไรบ้าๆ…" ชินว่าพ้อมกับเอาถูแก้มตัวเองเบาๆ คืนนี้ทาคามิมีความสุขที่สุด

"ทาคามิกลับเถอะ " เช็คบิลแล้วทั้งคู่

to be continue