After all the exams and projects this past weeks ang sarap sabihing "hay! tapos na tayo sa ating ika-tatlong taon sa high school". Pero wait lang.. Ganon lang yon hindi mo man lang namamalayan na tapos na daw ang pinakamahirap na part ng pagiging hayskul sa isang iglap malalaman mong gurang ka na pala! Pero sa pagtatapos ng yugtong ito sa ating pamumuhay marahil ang marami sa atin ang  3rd year ay hindi naman nagpapaalala ng hirap at sakripisyo na dinanas natin upang makapasa at maabot ang mga expectations ng ating mga teachers, Ito para sa atin ay yugto kung saan nasabi natin na "Finally buo na tayo".

Buo na tayo. Ang sarap pakinggan pero isang salita lang ang maaari kong idugtong dito - shuttle. Hindi pa rin malinaw sakin kung bakit shuttle ang ipinangalan sa mga jeepney na bumabyahe back & forth sa school upang ihatid sundo ang mga studyante. Pero back to the topic..Bakit ang shuttle? Dahil ngayong 3rd year lang nangyari na ang halos buong Aristotle ay magkakasabay na umuwi at naghihintayan. Ang dami ring memories ng shuttle, kilala mo kung sinong manong ang mabait o masungit. Ang mga magkaaway- joshua/roland vs mga dispatcher. Unahan din para hindi ka mapuwesto sa dulo para mangolekta ( pero meron akong secret strategy para hindi ako mangolekta) siksikan sa loob kahit super init basta makasama lahat at walang maiwan, Daldalan kahit binggi na si manong inisan at iba pang kulitan. Ang pinakanakakamiss? syempre ang kantahan nila dom ng mga lumang kanta syempre yung mga bago din, sabay ng pagsayaw na parang walang pakiaalam sa mundo. Nabubuo din dun and iba't-ibang mga samu't-saring tsismis at kung anu-ano pangbalita.

Hay! ang sarap talagan umuwi pagkatapos ng Filipino lalo na't maiisip mo na may mga taong naghihintay sayo sa dulo ng daan (bench) kahit na alam mong marami sa paligid niyon ang tumitingin at pinanunood ang iyong paglakad sa kanilang harapan.Ngunit sa kabila ng kasiyahan sa loob ng shuttle ay alam natin na kailangan maghiwahiwalay ng landas ( mga bayan at terminal)  ngunit ito'y pansamantala lang. Tulad ng buhay natin sa highschool ang shuttle ang nakakapagpaaalala sa tin ng mga dinanas nating problema, kasiyahan, tagumpay ngayon at sa takdang panahon na tayo ay mga mature na kailangan niya na tayong ibaba upang sumakay naman sa panibagong biyahe ng buhay.

Mayroon pa tayong isang taon, sana habang nakasakay tayo sa biyahe ng ating high school, matamo natin ang kasiyahan ng ating pagsasama at mahubog tayo bilang isang ganap na tao bago tayo ihatid sa susunod na sakayan ng ating magiging alma mater.

~pasensya sa kacornihan!